شاید تنها شباهتمون اینه که جفتمون من رو از دست دادیم.

چطوری وابسته آدمی که دلتون رو شکسته، ناراحتتون کرده، اذیتتون کرده و در آخر هم ترکتون کرده میرید تازه دنبالش هم میرید، من بعد از یه مرحله‌ای وقتی تلاشی نبینم هر دقیقه‌ای که میگذره حس میکنم اون آدم از ذهنم، که هیچ از قلبم هم مثل یچیز به درد نخور پرت میشه بیرون، قلب و ذهنت رو درگیر چیزهای به درد نخور نکن.

‏من پذیرفته‌ام که گاهی ممکن است ما برای آدم‌ها فقط پناگاهی باشیم تا زمانی که یک خانه امن پیدا کنند و بروند.

اما عزیزم من نمیتونم تو رو به اجبار تو زندگیم نگه دارم، ولی اگه بمونی دنیام بهشت میشه، ولی این رو بدون اگه روزی تصمیمت به رفتن بود من رو لایق بدونی، چون که من لایق بهترین خداحافظی هستم، بیا بگو، توضیح بده، قانعم کن و بغل خداحافظی رو بده، رو چشمم میذارم و راهیت میکنم.

‏نمیدونم چطوری دقیق بگم ولی باورم نمیشه که تو دوره‌ای هستیم که آدم باید قدردان کسایی باشه که پشت سرش حرف نمیزنن، بهش دروغ نمیگن و در کل تو روابط انسانی بهش آسیب وارد نمیکنن، این میل آسیب زدن به همدیگه انگار همه جا رو فرا گرفته.

شاید به زبون نیاوردم اما یجاهایی تو دلم گفتم چقدر ازت انتظار نداشتم.

ناگهان به حال خود گریستم
چرا که بعد از هر خوشی، نگران بودم
که چقدر طول می‌کشد تا اندوه
دوباره به سراغم بیاید.

دیدید بعضی وقت‌ها نمیفهمید یه صدایی چقدر اذیتتون میکرده تا قطع میشه و یهو یه آخیش میگید؟ بعضی از آدم‌ها هم همینن، تا ازتون دور نشن نمیفهمید چقدر تاثیر منفی داشتن.

تو هیچ تصوری از اینکه چقدر بهت فکر میکنم نداری.

اگه برای کسی که دوستش داری انعطاف به خرج ندی، روزی میرسه که برای فرار از تنهایی مجبور باشی واسه کسی که دوستش نداری انعطاف به خرج بدی.

تو یه چیز قشنگ رو بهم فهموندی اینکه عشق اون چیزی نیست که خیلی‌ها فکر میکنن، عشق این نیست که یکی رو به دست بیاری و بعد بخوای محدودش کنی، آرامشش رو بگیری بهش شک کنی اعتماد به نفسش رو ازش بگیری و انقدر بهش سخت بگیری که از خودش خسته بشه، عشق این نیست که آزادی یه آدم رو بگیری و اسمش رو بذاری دوست داشتن، عشق یعنی بال پرواز هم باشیم، نه قفس هم.