هیچوقت بدنتون رو توی حالتی از اضطراب و انتظار نذارید که مجبور شید برید یه دوش بی هدف بگیرید که زمان بگذره یا ساعت سه صبح از خواب بپرید و گوشیتون رو چک کنید ببینید تکستی ازش ندارید
‏هیچکسی ارزش این حال بد رو نداره.

بله دخترها میتونن عاشقت باشن و برن با یکی دیگه ازدواج کنن، چطوری؟ وقتی عاقل و آینده‌نگر میشن و میفهمن از یه بی‌عرضه عشق آب نمک که قدرش رو نمیدونه هیچی در نمیاد، با هزار زحمت میزنن تو دهن احساسشون، عاقل میشن و زندگیشون رو میسازن.

یطوری پل‌های پشت سرم رو خراب میکنم که نه خودم بتونم برگردم، نه تو بتونی بیای.

خصوصیت بد اخلاقی من اینه که نمیتونم آدم‌ها رو ببخشم، اهل جبران کردن و انتقام و این چیزها نیستم، ولی خب نمیتونم رو اتفاق‌های افتاده چشم‌هام رو ببندم، حتی به ظاهر هم بخشیده باشم ته ذهنم هنوز هم جز به جز و ریز و به ریز اتفاق‌ها یادم میمونه.

من قبل از اینکه از دستت ناراحت بشم اول از دست خودم ناراحت میشم که اصلا چرا اجازه دادم تو انقدر مهم بشی که من رو ناراحت کنی.

شاید تنها شباهتمون اینه که جفتمون من رو از دست دادیم.

چطوری وابسته آدمی که دلتون رو شکسته، ناراحتتون کرده، اذیتتون کرده و در آخر هم ترکتون کرده میرید تازه دنبالش هم میرید، من بعد از یه مرحله‌ای وقتی تلاشی نبینم هر دقیقه‌ای که میگذره حس میکنم اون آدم از ذهنم، که هیچ از قلبم هم مثل یچیز به درد نخور پرت میشه بیرون، قلب و ذهنت رو درگیر چیزهای به درد نخور نکن.

‏من پذیرفته‌ام که گاهی ممکن است ما برای آدم‌ها فقط پناگاهی باشیم تا زمانی که یک خانه امن پیدا کنند و بروند.

اما عزیزم من نمیتونم تو رو به اجبار تو زندگیم نگه دارم، ولی اگه بمونی دنیام بهشت میشه، ولی این رو بدون اگه روزی تصمیمت به رفتن بود من رو لایق بدونی، چون که من لایق بهترین خداحافظی هستم، بیا بگو، توضیح بده، قانعم کن و بغل خداحافظی رو بده، رو چشمم میذارم و راهیت میکنم.

‏نمیدونم چطوری دقیق بگم ولی باورم نمیشه که تو دوره‌ای هستیم که آدم باید قدردان کسایی باشه که پشت سرش حرف نمیزنن، بهش دروغ نمیگن و در کل تو روابط انسانی بهش آسیب وارد نمیکنن، این میل آسیب زدن به همدیگه انگار همه جا رو فرا گرفته.

شاید به زبون نیاوردم اما یجاهایی تو دلم گفتم چقدر ازت انتظار نداشتم.

ناگهان به حال خود گریستم
چرا که بعد از هر خوشی، نگران بودم
که چقدر طول می‌کشد تا اندوه
دوباره به سراغم بیاید.