مجبورم کردی ولت کنم، با اینکه دلم میخواست باهات بمیرم.

بزرگ‌تر از احساساتت باش، این را من از تو نمیخواهم، زندگی میخواهد، وگرنه احساساتت مثل سیل تو را از جا میکند و میبرد.

تنها چیزی که عمیقا این روزها واقعا بهش اعتقاد دارم اینه که نمیشه هیچکس رو شناخت، انتظار هر چیزی یا هر ضربه‌ای رو باید از هر کسی داشته باشی.

قلبم، نفسم، بدنم، روحم، همه‌چیز سنگین است.
فقط خنده‌ها و امیدهایم سبک بوده‌اند و باد آن‌ها را به جایی دور برده‌است.

کاش میشد باقی عمرمو بدم به یکی که واقعا دلش میخواد زندگی کنه.

گرچه دل کوچک غم بسیار دارد
اما تو با غم هم زیبایی..

حق

تو زندگی فقط یه تکیه گاه هست
اونم خودتونید.
به هرچی غیر از خودتون تکیه کنید آخرش زمین میخورید.

یادم میمونه وقت‌هایی که نیاز داشتم با یکی حرف بزنم، نشستم تو تنهایی فقط با خودم فکر کردم.

موفقیت خاصی ندارم اما حس میکنم آدم خوبیم، دین کسی گردنم نیست، بد کسی رو نخواستم، حسادت کسی رو نکردم، برای رسیدن به اهدافم ، اهداف بقیه رو پایمال نکردم، در مقابل صداقت دیگران سیاست نداشتم و این وسط درسته بهم زیاد ضربه زدن و دلم رو شکستن ولی من هیچوقت این کار رو با کسی نکردم.

زندگی همینه دیگه، یه شب رو تختت تا صبح پشت تلفن باهاش حرف میزنی و میخندی، یه شب هم روی همون تخت شب تا صبح غصه میخوری و از درد به خودت میپیچی.

اون هم‌ مثل‌ منه‌ برات؟ مثل‌‌ من‌ دوست‌ داره؟ مثل‌ من‌ قربون‌ صدقت‌ میره؟ مثل‌ من‌ همیشه‌‌ به‌ فکرته؟ مثل‌ من‌ تلاش‌ کرد‌ برای‌ موندنت؟ مثل‌ من‌ همیشه‌ بهت‌ پیام‌ میده؟ مثل‌ من‌ هر چی‌ میگی‌ حرفت رو گوش‌ میده؟ مثل‌ من‌ همه رو ول‌ کرد به‌ خاطر توعه‌ بی‌ وجود؟ مثل‌ من‌ با‌ یه‌ بچه‌ گفتنت‌ ذوق‌ ذوقی‌ میشه؟ مثل‌ من‌ روز شب‌ برات گریه‌ میکنه‌؟

گاهی ادم ها دلگیرند و دلتنگ؛
ارام میخزند کنج اتاقشان، با یک بغل تنهایی
گاهی تا اطلاع ثانوی تعطیل اند...
'لطفا بعدا مزاحم شوید'

احساس میکنم در ژرفایم، چیزی غیر از دندهایم
شکسته چیزی محکم تر از استخوان هاکه هرگز خوب نخواهر شد
شاید قلبم...