بزرگترین افتخارم؟ اینکه اگه دوستم یه لحظه من رو با دوست پسرش تنها بزاره، تنها چیزی که باید ازش بترسه اینه که چون دوستم رو ناراحت کرده تو دهنش نزنم.

آدم نمیتونه از کسی که دوستش داره دست برداره، یعنی اگه خودش هم بخواد دلش این اجازه رو بهش نمیده، واقعیتش اینه که شاید برای چند ساعت عصبانی بشی، اظهار بی‌تفاوتی کنی یا به خودت این رو تلقین کنی که دیگه پیگیرش نیستی اما مگه دل دست برداره؟ مگه دل کنده میشه به این راحتی؟ هزار بار هم خودت رو راضی به این کنی که برات مهم نیست و بهش فکر نمیکنی اما باز هم یجایی، یه گوشه‌ای خودت رو درگیر فکر کردن بهش میبینی.

اون پیام دلم برات تنگ شده‌ ای که منتظرش بودم رو باید قبلا بهم میدادی، اون حرفی که میتونست خیلی چیزها رو از دلم دربیاره رو باید خیلی وقت پیش بهم میزدی چون الان، برای یه شروع دوباره و فراموش کردن اتفاق‌های بدی که بینمون افتاد و ما رو فرسنگ‌ها از هم دور کرد، خیلی دیر شده.

تو عجیب‌ترین آدم زندگی من بودی، باور کن خوشحالم که خودم همه چیز را تمام کردم و دیگر هرگز قرار نیست مثل قبل‌ترها برای اینکه بمانی صفر تا صدم را زیر سوال ببرم، بخاطر تلنگرهایی که به من زدی ممنونم و کمال تشکر را دارم، از این به بعد دلی ندارم که برای کسی بمیرد.

مجبورم کردی ولت کنم، با اینکه دلم میخواست باهات بمیرم.

بزرگ‌تر از احساساتت باش، این را من از تو نمیخواهم، زندگی میخواهد، وگرنه احساساتت مثل سیل تو را از جا میکند و میبرد.

تنها چیزی که عمیقا این روزها واقعا بهش اعتقاد دارم اینه که نمیشه هیچکس رو شناخت، انتظار هر چیزی یا هر ضربه‌ای رو باید از هر کسی داشته باشی.

قلبم، نفسم، بدنم، روحم، همه‌چیز سنگین است.
فقط خنده‌ها و امیدهایم سبک بوده‌اند و باد آن‌ها را به جایی دور برده‌است.

کاش میشد باقی عمرمو بدم به یکی که واقعا دلش میخواد زندگی کنه.

گرچه دل کوچک غم بسیار دارد
اما تو با غم هم زیبایی..

حق

تو زندگی فقط یه تکیه گاه هست
اونم خودتونید.
به هرچی غیر از خودتون تکیه کنید آخرش زمین میخورید.