میری با آدم‌های جدید آشنا میشی، بعدش میای خونه برای اینکه چرا با اون نشد گریه میکنی.

خسته‌ام از حمل کردن بعضی چیزها که نه میتونم به کسی توضیحشون بدم، نه میتونم باهاشون کنار بیام و نه راهی برای خلاص شدن ازشون پیدا میکنم.

هر چیز سالمی که بگی ترند شد، میکاپ ساده، موی سالم، سالم غذا خوردن، سالم زندگی کردن، نمیدونم چرا رابطه سالم ترند نمیشه که آدم‌ها یذره از این گندی که توش گیر کردن دربیان، کی قراره تموم شه؟

حرفه ای با بری‌بت پیشبینی کنید🏆⚽️

‏آدم نفهم رو شاید بتونم تحمل کنم ولی آدم کج فهم رو هرگز، من یه چیز میگم و اون هر چیزی که تو ذهن خودش میگذره رو ازش برداشت میکنه، حتی نمیشنوه من چی میگم دور شو از من احمق.

بزرگترین افتخارم؟ اینکه اگه دوستم یه لحظه من رو با دوست پسرش تنها بزاره، تنها چیزی که باید ازش بترسه اینه که چون دوستم رو ناراحت کرده تو دهنش نزنم.

نه پول دارم نه حوصله، کافه و استخر و یوگا و سفر هم نمیرم، ازدواج هم نکردم، درس هم نمیخونم فیلم میبینم گریه میکنم، افسرده هم هستم بله، دست از سرم بردارید.

از آدم‌هایی که باعث میشن یچیزی رو حس کنم خیلی خوشم میاد، احساس مهم بودن، احساس خوشگل‌تر شدن، احساس safe بودن، چون در حالت عادی هیچی حس نمیکنم.

ازم پرسید مرد زندگی چطور آدمیه؟ گفتم مهم‌ترین نشونه اینه طوری دوست داره و حس امنیت کنارش داری که بعد چند وقت هنوز درگیر دو دوتا چهارتای این نیستی که حس واقعیش بهت چطوریه؟

عاشق ترک کردن اون دسته از آدم‌هایی هستم که فکر میکنن من همیشه هستم و این باعث میشه هر طور دلشون میخواد باهام رفتار کنن.

بزرگترین افتخارم؟ اینکه اگه دوستم یه لحظه من رو با دوست پسرش تنها بزاره، تنها چیزی که باید ازش بترسه اینه که چون دوستم رو ناراحت کرده تو دهنش نزنم.

آدم نمیتونه از کسی که دوستش داره دست برداره، یعنی اگه خودش هم بخواد دلش این اجازه رو بهش نمیده، واقعیتش اینه که شاید برای چند ساعت عصبانی بشی، اظهار بی‌تفاوتی کنی یا به خودت این رو تلقین کنی که دیگه پیگیرش نیستی اما مگه دل دست برداره؟ مگه دل کنده میشه به این راحتی؟ هزار بار هم خودت رو راضی به این کنی که برات مهم نیست و بهش فکر نمیکنی اما باز هم یجایی، یه گوشه‌ای خودت رو درگیر فکر کردن بهش میبینی.

اون پیام دلم برات تنگ شده‌ ای که منتظرش بودم رو باید قبلا بهم میدادی، اون حرفی که میتونست خیلی چیزها رو از دلم دربیاره رو باید خیلی وقت پیش بهم میزدی چون الان، برای یه شروع دوباره و فراموش کردن اتفاق‌های بدی که بینمون افتاد و ما رو فرسنگ‌ها از هم دور کرد، خیلی دیر شده.

تو عجیب‌ترین آدم زندگی من بودی، باور کن خوشحالم که خودم همه چیز را تمام کردم و دیگر هرگز قرار نیست مثل قبل‌ترها برای اینکه بمانی صفر تا صدم را زیر سوال ببرم، بخاطر تلنگرهایی که به من زدی ممنونم و کمال تشکر را دارم، از این به بعد دلی ندارم که برای کسی بمیرد.

مجبورم کردی ولت کنم، با اینکه دلم میخواست باهات بمیرم.