امشب تموم ناهای دنیا هستم، ناراحت، ناامید، نادرست، نابلد و احتمالا ناپدید.

شما هیچوقت نمیتونی کسی رو که با قدم گذاشتن تو هر جمعی، همه نگاه‌ها بهش جلب میشه رو با بی‌توجهی جذب خودت کنی.

شاید الان ناراحت باشی چون کسی که بهش خوبی کردی بخاطر یه اتفاق تصادفی واکنش عجیبی نشون داد، اما عزیزم این اتفاق لازم بود که ذات واقعی آدم‌ها برات روشن بشه، اما خوبی تو کم نمیشه، یه روز از طرف کسانی که شبیه خودت هستن برمیگرده، تو بردی چون دیگه هیچ چیزی برات پنهون نیست.

این تصمیم از روی خشم نبود، از روی غرور هم نبود، از روی خستگی بود، خستگی از فهمیده نشدن، از نادیده گرفته شدن، از اینکه همیشه بیشتر از اون چیزی که بخشیدم دریافت کردم، به خودم نگاه کردم و دیدم که چقدر از خودم گذشتم، چقدر دلم رو نادیده گرفتم که دیگران رو نگه دارم، اما در آخر باز هم تنها مانده بودم، این شد که این‌بار تصمیم گرفتم خودم رو از دست ندم.

با من مهربون باشین، نه زبون دیس کردن رو دارم و نه خوشم میاد از این کار، یهو عصبی میشم برخورد فیزیکی میکنم.

من فکر میکنم آدم وقتی یکی رو دوست داره کم کم اون آدم میشه اولین نفری که دلش میخواد همه چیز رو براش بگه، حتی چیزهایی که ظاهرا مهم نیستن، مثلا اینکه امروز موقع رد شدن از خیابون نزدیک بود زمین بخوره یا یه آهنگ شنیده که یاد یه خاطره افتاده یا بی دلیل کل روز دلش گرفته و خودش نمیدونه چرا، عشق واقعی شاید همین باشه، اینکه یکی تبدیل بشه به اولین نفری که دلت میخواد باهاش حرف بزنی.

اگه نمیتونید، اگه عرضه‌اش رو ندارید آدم‌ها رو حیف نکنید، احساساتشون رو، عشقشون رو، حوصله‌شون رو، ذوق و اعصابشون رو کور نکنید، بذارید یکی که بلده لیاقتشون رو داره کنارشون باشه.

من هر کاری که سر هیچ آدمی نکردم سر تو آنلاک کردم، کوتاه اومدم بدون اینکه عذرخواهی کنی یا اصلا پشیمون باشی، بخشیدمت، درکت کردم، تلاش کردم، تلاش کردم، تلاش کردم، توضیح دادم، هزارتا پارگراف تایپ کردم فرستادم، چهل بار بهت زنگ زدم ولی تو چشم‌هات هیچی رو نمیبینه.

روزی خواهد رسید که تمام بدهی‌هایم را پرداخت کردم، جز یکی من تا ابد بدهکار و مدیون تو خواهم ماند، مادر.

یه شب تو اوج مستیت لا به لای اون همه آدم cheap یاد یه جفت چشم میوفتی که ازشون افتادی و همه چی زهرمارت میشه.

نمیفهمم حالم خوبه یا نه، تنها چیزی که میفهمم اینه که من اون آدمی که بودم نیستم.

دوستان ‏زمان چیزی رو حل نمیکنه، این خوابه که همه چی رو حل میکنه، اون لحظه‌ که کاری از دستت برنمیاد و پتو رو میندازی رو خودت و میگی همتون برین بدرک.

اما ای کاش میتوانستیم واقعا زندگی کنیم
نه اینکه همیشه درگیر التیام زخمهایی باشیم
که مقصرش ما نبودیم.