من انگار آدم پسندیده‌اى نيستم، زياد از حد توجه ميكنم، زياد نگران ميشم، زيادى احساسم رو خرج ميكنم، احساس مسئوليت ميكنم و برای فضاى امن تلاش ميكنم، مردم اينگونه بودن رو نمیپسندن، من بيش از حد بى آزارم.

تا وقتی ذوقت رو دارم پیگیرت هستم، حالا دست خودته که به ذوقم جون بدی یا کورش کنی.

من یه عذرخواهی به خودم بدهکارم برای تمام وقت‌هایی که میدونستم قدرم رو نمیدونن، اما باز محبت کردم میدونستم حقیقت رو نمیگن ولی چیزی نگفتم که خجالت نکشن، برای تمام وقت‌هایی که سکوت کردم نمیخواستم دلشون عين من بشکنه.

با پارتنر کم توجه کنار نیا عزیزم، تو لیاقتت اینه یکی طوری دوست داشته باشه که انگار بزرگ‌ترین برد زندگیشی، دختر و پسر هم نداره.

زخم‌های عمیقی دارم که نالازم بودن، از مسئولیت پذیری بیش از حد بودن، تیمار کردن زخمی که دیگری زده بود نه من، خوب کردن حالی که من بد نکرده بودم، کمک به گذروندن تروماهایی که من مسبب نبودم، چیز‌هایی که انتخابم بودن نه وظیفه اما خودم رو زخمی کردن.

‏همیشه یه دلشوره عجیبی دارم، انگار بهم گفتن خودت رو برسون بیمارستان، انگار رفیق صمیمیم میخواد مهاجرت کنه، انگار ابلاغیه دادگاه برام اومده، انگار برگه امتحان جلومه و همه ‌چی یادم رفته، انگار بچه‌ام وسط بازار گم شده، نمیدونم این دلشوره از کی یقه‌ام رو گرفت، ولی فکر کنم دیگه ولم نکنه.

آدم‌های این روزها افسرده نیستند،
در واقع آینده ندارند،
و ذهن بدون تصور آینده،
وارد سوگ می‌شود.

بری‌بت انتخاب مشکل پسندان🧲💎

@BerryBetOfficial

از یجایی غمگین نمینویسی، با هیچکس راجع‌ به غمت صحبت نمیکنی، خیلی بیشتر میخندی، به خودت میرسی و مشغول پیشرفتت میشی، دقیقا همون‌جا شاید از همیشه ناراحت‌تر باشی ولی قطعا اونقدر قوی شدی که حتی تنهایی ادامه بدی.

امشب تموم ناهای دنیا هستم، ناراحت، ناامید، نادرست، نابلد و احتمالا ناپدید.

شما هیچوقت نمیتونی کسی رو که با قدم گذاشتن تو هر جمعی، همه نگاه‌ها بهش جلب میشه رو با بی‌توجهی جذب خودت کنی.

شاید الان ناراحت باشی چون کسی که بهش خوبی کردی بخاطر یه اتفاق تصادفی واکنش عجیبی نشون داد، اما عزیزم این اتفاق لازم بود که ذات واقعی آدم‌ها برات روشن بشه، اما خوبی تو کم نمیشه، یه روز از طرف کسانی که شبیه خودت هستن برمیگرده، تو بردی چون دیگه هیچ چیزی برات پنهون نیست.

این تصمیم از روی خشم نبود، از روی غرور هم نبود، از روی خستگی بود، خستگی از فهمیده نشدن، از نادیده گرفته شدن، از اینکه همیشه بیشتر از اون چیزی که بخشیدم دریافت کردم، به خودم نگاه کردم و دیدم که چقدر از خودم گذشتم، چقدر دلم رو نادیده گرفتم که دیگران رو نگه دارم، اما در آخر باز هم تنها مانده بودم، این شد که این‌بار تصمیم گرفتم خودم رو از دست ندم.