After the Ball by Conrad Kiesel 
#Art

سردرد عجیبی، خواب رو بر من حرام کرده.

سگ‌سیاه افسردگیم، غم رو بر من حلال کرده.

تنها به دنیا اومدم، تنها زندگی کردم و تنها مُردم.
الان سال ۱۴۰۰ ـه و من زنده نیستم.
کسی به یاد‌ من نیست،
و به کل نابودم.

نازک نارنجی نیستم؛
کلُفت قهوه‌ای چرا.

نازک‌نارنجی نیستم،
چوسناله را دوس ندارم. ولی کی از یک گوش شنوا (نه یک چشم بینا) و یک بغلِ پرمحبت بدش میآید؟
هیچکس.

کاش می دانستم زندگی کرده ام یا نه؛
زندگی می کنم یا نه؛
زندگی خواهم کرد یا نه؛
این همه چیز را ساده می کند.

ساموئل بکت

بله، آدم افسرده‌ای هستم. همیشه دهانم را می‌بندم. غالباً دوست دارم از اتاق پُر از جمعیت، به بیرون بروم. ممکن است به دیگران مهربانی کنم، اما اغلب نمی‌توانم کوچک‌ترین دلیلی برای مهربانی کردن به آنها بیابم. مردم آنقدر موجودات درخشانی نیستند که ارزش داشته باشد آدم بخاطر آنها به دردسری بیافتد.

📓جوان خام
🖋فئودور داستایوفسکی

عصر جمعه جون میده بری دم در و درختا رو با شلنگ آب بدی، وسطشم سمت سه‌چار تا رهگذر آب بپاشی و اونام اعتراض کنن.

اینایی که از رو نوشته‌ها و پست‌هاشون عاشقشون میشید، اگه باهاشون حرف بزنید میفهمید چقد ویرد و دوست‌نداشتنی‌ان.
مخصوصا من.

گاهى اوقات سكوتى كه ميفهمدت، بهتر از تَلّى از كلمات بى‌معناست.

ميا شريدن

یکی بیاد مخشو بزنم.

به محض اینکه رسیدم خونه مخ تک‌تم‌تون رو میزنم.

با تیر

شوخی کردم؛ با دلبریم.

«سوالات متداول»

چند نفر تاحالا پی‌ام دادن مگه؟

جواب: ۶ نفر.

«سوالات متداول۲»:

۱.چند نفر تا الان پی‌ام دادن؟
جواب: تا این لحظه ۲ نفر. (سامانه بسته شد)

۲.مخِ چند تا رو زدی؟
جواب: متاسفانه شکست خوردم و مخِ «صفر نفر» رو.

Here Alone 🚶‍♂

I am filled with uncertainty
It grabs me,
attacks me,
It kills me sometimes.

Give Me My Space
Give me a minute
To read the stars
Lamenting in their stories
Their laboured twinkling far and sparse

Give me this moment
To stumble and swoon
My branches reaching for
The faraway moon

Give me a while
To be one with the universe
Hear the colliding planets
As they spill their mournful verse

Give me some time
To plot my rightful place
Within my uncharted galaxy
And collapsing space...