این آهنگ رو تو مرحله‌ای از زندگی که به شدت تنها‌ بودم و اون تنهایی اذیتم می‌کرد گوش می‌دادم. گوش دادن دوباره‌ش، حس خوبش و حسِ رنجِ لذت‌بخشی که یادآور اون زمان از زندگیمه برام خالی از لطف نیست، پر از لطفه، چون آدمی اگر رنج خودش‌ رو یادش بره کوچیک می‌شه. گوشش که می‌دم سوزن‌ها در روحم می‌لرزند؛ ولی خب گوشش می‌دم و خوشم می‌آد. چون آدمی با رنج رشد می‌کنه.

من یه مقدار تو احوال‌پرسی‌های پشت تلفن خشک و رسمی‌ام وتصمیم گرفتم کمی لطیف‌تر باشم. از این به بعد می‌خوام انتهای تمام مکالمه‌هام بگم «می‌بوسمت».

(ابوذر در خانه را باز می‌کند، از در ورودی تا اتاق خواب با اسکناس‌های هزار تومانی وصل شده است، در اتاق را باز می‌کند، زن چاق و برهنه‌ی ابوذر به او لبخند می‌زند)

بی‌خوابی مغزم رو میفشاره.

اینجا و اینجات درست باشه بقیه‌اش مهم نیست.
(ابتدا با انگشت، چند ضربه به سر و سپس روی قلبش می‌زند)

- آقا ببخشید بیمارستان خاتم کجاست؟
+ یادداشت کنید خانم: ۰۹۳۵
- خب.
+ ۵۴۳
- این که شماره موبایله، آدرس می‌خواستم.
+ آها آدرس؟ شرمنده نمی‌دونم.

I guess I'm pretty much of a lone wolf. I don't say I don't like people at all but, to tell you the truth I only like it then if I have a chance to look deep into their hearts and their minds.

"He craved silences and solitude. He simply could not get lost in another person’s life".

عکسِ پروفایل من امشب، اگه کانالم دویست هزار نفر ممبر داشت و پست آخرم تبلیغ پیش‌بینی بود‌.

Mood

what if the peace we want
more than anything is a myth?
what if the happiness we seek
is a mist rising to the clouds?