This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
"Bedfellows" | #ShortFilm 🍃
The Feelings
Photo
Darkness surrounds life and causes fear. Where can we find the light and strength to fly free?
It Moves Through All Things
The Living Sleep
Our memories aren't always reliable, especially when they are shadowed by pain and depression.
The Feelings
Photo
It's A Wonderful Life (1946)
فیلمهای فرانک کاپرا همیشه نمونههای خوبی از سینمای اخلاقگرا بودهن و البته که هیچکس هم در وسعت و عمق پرداخت هنرمندانهی اونها، کوچکترین تردیدی رو به خودش راه نمیده.
کاپرا تو "چه زندگی شگفتانگیزی"، مضنون تقدیر و حکمت رو استادانه و در قالب یک روایت دلنشین به کار گرفت و هیچوقت کسی وجه پندآموزش رو نقد نکرد چون جهانبینیِ اخلاقگرایانهش تو لایه های پرشمار قصه رخنه کرده بود و لحن فیلم به سمت و سوی شعار و نصیحتای دافعهبرانگیز سوق پیدا نکرد.
موضوع این فیلم به دلیل پرداختن به گرفتاریهای روح بشر، هیچوقت تازگی خودش رو از دست نداد، طوری که «راجر ایبرت» تو یکی از تحلیلهاش از فیلم، گفته: «نکته ی مهم درباره ی چه زندگی محشری است، این است که گذشت زمان را خوب تاب آورده، مثل کازابلانکا از آن فیلم های جاوادانه است که با گذشت زمان، بهتر هم می شود».
برای نقش «جورج بِیلی» هیچ بازیگری مناسبتر از جیمز استوارت با اون آرامش ذاتی و چشمای معصومِ پر از نگرانیش پیدا نمیشد. جیمی با به کار گرفتن حرکات دست و صورت، که با گذشت زمان انگار جزئی از شخصیتش میشد، حالات یک مرد ناکام و آشفته رو به خوبی منتقل میکرد؛ میمیک صورت عالیش خیلی بهش کمک کرد تو این امر.
«چه زندگی شگفتانگیزی» پره از سادگی، تردید و اعتماد، عشق و صداقت و مهمتر از همه چیز پاکدامنی ذاتی. با زبان طنزی که برای درکش، نیاز به نکتهسنجیای دقیق ندارید. دیالوگهای ساده و دلنشین و از همه مهمتر اینکه انگار این داستان، روایت یک فصل از زندگی تک تک مخاطبهای اثره که به نوعی تجربهش کردیم.
سکانس پایانی این فیلم یکی از زیباترین سکانسهای تاریخه به نظرم.
«حالخوبکن به معنای واقعی»
🍃720p: goo.gl/EtcXhB
🍃SUB : goo.gl/aJPkRH
#Movies #Classic
فیلمهای فرانک کاپرا همیشه نمونههای خوبی از سینمای اخلاقگرا بودهن و البته که هیچکس هم در وسعت و عمق پرداخت هنرمندانهی اونها، کوچکترین تردیدی رو به خودش راه نمیده.
کاپرا تو "چه زندگی شگفتانگیزی"، مضنون تقدیر و حکمت رو استادانه و در قالب یک روایت دلنشین به کار گرفت و هیچوقت کسی وجه پندآموزش رو نقد نکرد چون جهانبینیِ اخلاقگرایانهش تو لایه های پرشمار قصه رخنه کرده بود و لحن فیلم به سمت و سوی شعار و نصیحتای دافعهبرانگیز سوق پیدا نکرد.
موضوع این فیلم به دلیل پرداختن به گرفتاریهای روح بشر، هیچوقت تازگی خودش رو از دست نداد، طوری که «راجر ایبرت» تو یکی از تحلیلهاش از فیلم، گفته: «نکته ی مهم درباره ی چه زندگی محشری است، این است که گذشت زمان را خوب تاب آورده، مثل کازابلانکا از آن فیلم های جاوادانه است که با گذشت زمان، بهتر هم می شود».
برای نقش «جورج بِیلی» هیچ بازیگری مناسبتر از جیمز استوارت با اون آرامش ذاتی و چشمای معصومِ پر از نگرانیش پیدا نمیشد. جیمی با به کار گرفتن حرکات دست و صورت، که با گذشت زمان انگار جزئی از شخصیتش میشد، حالات یک مرد ناکام و آشفته رو به خوبی منتقل میکرد؛ میمیک صورت عالیش خیلی بهش کمک کرد تو این امر.
«چه زندگی شگفتانگیزی» پره از سادگی، تردید و اعتماد، عشق و صداقت و مهمتر از همه چیز پاکدامنی ذاتی. با زبان طنزی که برای درکش، نیاز به نکتهسنجیای دقیق ندارید. دیالوگهای ساده و دلنشین و از همه مهمتر اینکه انگار این داستان، روایت یک فصل از زندگی تک تک مخاطبهای اثره که به نوعی تجربهش کردیم.
سکانس پایانی این فیلم یکی از زیباترین سکانسهای تاریخه به نظرم.
«حالخوبکن به معنای واقعی»
🍃720p: goo.gl/EtcXhB
🍃SUB : goo.gl/aJPkRH
#Movies #Classic