از تو یخچال یه موز برداشتم، با اون دستم هم اسپری خامه رو برداشتم بذارم تو کمد، یه لحظه دوتاشون رو تو دوتا دستم دیدم و گفتم چرا که نه. اطرافم رو نگاه کردم، بعد خامه رو زدم روی موز و خوردم و بین خودمون بمونه بد هم نشد.

نه خورشید پیر شد نه پاییز، دل‌آرام... حالا میلیون‌ها میلیون سال است، که نزدیک شدن خورشید به زمین، پاییز می‌آورد، تابستان می‌برد و من باور نمی‌کنم اثر و ردّی از آدم‌هایی که در همه این سال‌ها، از آدم و حوّا تا به امروز، زیر آسمان و باران پاییزی، راه رفتند و خیس شدند، تن ما را در آغوش نکشیده باشد، وقتی از همان حجمی از هوا عبور می‌کنیم که آنها عبور کردند و باران از ابری می‌بارد، آمده از دریایی دور، که باران ِ اعصار و لغزیده از تن و گونه‌ی آدمیان قرون، به آن بازگشته بود... تو کناره می‌گیری اما نخواهی توانست، در نمی‌دانم کجا، از زیر آن ابری بگریزی که گوشه‌ای از مرا با خود به درون قطره‌ی بارانی چکانده... من که پیر می‌شوم، عین درختی که در اردیبهشت زنده شده بود.

Don't fear the pain,

use it,

keep it there,

beside you,

and maybe,

just maybe,

it will give you the words to say in a poem,

or the notes to play in a song,

for sometimes

it is flying with what hurts,

that gives us the colors to paint with.

Here

Alone

چی بگه آدم؟