هر کدوم از ما یه دنیا چیز تو وجودمون داریم..هر کدوم هم دنیای خاص خودمون رو داریم.اگه قرار باشه به حرفایی که می زنیم معنی و بهایی رو بدیم که خودمون تو وجودِ خودمون می فهمیم،چطور دیگه می تونیم همدیگه رو درک کنیم؟در حالی که اون هایی که به حرفامون گوش میدن هم بی بر و برگرد اون حرفا رو بنا به معنی و ارزشی که برای خودشون داره تعبیر می کنند...
یعنی بنا به همون معنی و ارزشی که به دنیایِ بیرونی خودشون مربوطه.ما فکر می کنیم همدیگه رو می فهمیم..در حالی که هیچوقت واقعا نمی فهمیم!

Aurora 🌌🌃