از من بپرسند، میگویم اشباع از غم و شادی بزرگترین اشتباهیست که یکنفر میتواند در حق خودش مرتکب شود و بدترین اتفاقیست که میتواند برای یکنفر بیفتد. اشباع، اغوا و یا حتی ارضاء عاطفی که اسمش را بگذارید، فرقی نمیکند. یکطوری، گرفتن فرصتِ تجربۀ شادیهای کوچک است و مثلاً از دستدادن تجربهی آرام غمهای کودکانه -یا حداقل کوچک و مختصر- که باعث شود اوضاع یکنواخت نباشد. برای همین است که همیشه اوّلینها و قدیمیترها برایمان هیجانانگیزترند و به شکل غیرمعمول خاطرات و حس خوبی برایمان میگذارند. یکبار این اجازه را به خودمان میدهیم که بیشینۀ حال خوبمان را تجربه کنیم یا بیشینۀ احساس بد در وجودمان حل شود و مشکل از همین جا شروع میشود: هیچوقت تا به آن بیشینه نرسیم، تغییری در حالمان حس نمیکنیم. یک زندگی احساسی نباتی را شکل میدهیم و خودمان از آن شکایت میکنیم. همین میشود که چشممان همواره به گذشته است. یک خطکش دستمان میگیریم و تمام اتفاقات؛ احساسات و توقعاتمان را با آن میسنجیم. سرآخر هم سرخورده میشویم که چرا همه چیز از معیارهایمان کوچکتر است. دوستی میگفت برای حس خوبداشتن عزا نگیریم.
”بزرگتر از احساساتت باش
این رو من از تو نمیخوام ،
زندگی میخواد
وگرنه احساسات مثل سیل ،
تو رو از جا میکنه و میبره!“
📓فیلیپ راث - خشم
@Emood
این رو من از تو نمیخوام ،
زندگی میخواد
وگرنه احساسات مثل سیل ،
تو رو از جا میکنه و میبره!“
📓فیلیپ راث - خشم
@Emood