غمی از جنس صندلی‌های محوطه‌ی ترمینال:

پایین برگشتن همیشه آسونتر از بالا رفتن نیست. برگشتن بوی بغض‌و دلتنگی می‌ده. وقتی داری بالا می‌ری انگیزه‌ی دیدن دوست‌و خوش گذروندن در یک جمعِ سالم به وجودت قدرتی رو می‌ده که باهاش قله‌ها می‌تونی فتح کنی. برگشتن اما ضعیفت می‌کنه. عضلاتت شل و چشمات نیمه‌باز می‌شن. وجودت می‌لرزه. جلوت می‌شه سیاهی. نوری نمی‌مونه برات. می‌شی یک خسته‌ی بی‌تحرک. تو دقیقا همون لحظه‌ای می‌میری که داری برمی‌گردی به جایی که کوچکترین حس تعلقی بهش نداری. به همون مدتی که اونجایی، انگار جایی نیستی. در عذابی. کاش جغرافیا نداشتیم. کاش فاصله بی‌معنی بود و کاش فراموشی یک انتخاب بود.

به رفتن فکر می‌کنید؟
دلیلتون چیه؟
فقط به فکرش هستید یا دارید کاری هم براش می‌کنید؟

• ناشناس

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
پارسال دقیقا همین موقع ها، فقط مونده بود چمدون جمع کنم برم.
ولی نرفتم.
موندم تا کشورمو پس بگیرم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
بله به رفتن فکر میکنم خیلی شدید
بیشتر بخاطر خودم و خانواده نمیخوام دیگه اینجا باشن و چند سال دیگه که ازدواج کردم نمیخوام بچه هام استرس و فشاری که رو من اومده رو بکشن
واسش هم همه کاری دارم میکنم
دانشگاه میرم
روزی شش هفت ساعت کار میکنم
زبان میخونم
هدفم اینه ک تا ۵ سال دیگه اون کشوری باشم که میخوام

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
قبلا خیلی فکر می‌کردم
الان چندهفته ای هست که انگار از سرم پریده
شاید از ناامیدی یا افسردگیه
اما دیگه فایده ای توش نمیبینم
مثل یه هدف بود
میترسم اگه به هدف برسم پوچی بعدش غیرقابل تحمل بشه

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
همه‌جا عنه وقتی افسرده باشی.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
خیلی بهش فکرمیکنم ولی هنوز خیلی برام زوده:)

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اینجا همش مال منه. اگر ازم گرفتنش و نمیتونم پسش بگیرم عیب نداره. اگر دارن بدبختم میکنن بازم عیب نداره. لابد سرنوشت این بوده. ولی منم باید اونارو با خودم بدبخت کنم. باید کنم. اگر نتونستمم که دیگه.. سرنوشت بوده🙂💔

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
بودم از بچگی و هستم همچنان
و دلیلش اینه که چیزی که می‌خوام ایران نداره

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
آره برای سال دیگه دارم کارامو میکنم که اپلای کنم برای دانشگاه امیدوارم هرچه زودتر بشه