بعد از مرگم قلم و کاغذی را نیز همراه من دفن کنید. جایی دفنم کنید که اطرافش قبر دیگری نباشد. میخواهم مثل همیشه تنها باشم.
به دیدن قبرم نیایید. بعد از مرگم مرا به کلی فراموش کنید جوری که گویا اصلا وجود نداشته‌ام.
فقط یک بار آهنگِ She Remembers از Max Richter را سر قبرم پلِی کنید.
حق ندارید در مراسم ختم من گریه کنید. همه‌ی حضار اجازه دارند در مجلس بگویند و بخندند و برقصند و آهنگ شاد گوش‌دهند. حتی آنهایی که در مراسم ختم بی‌اختیار بامزه‌ترین اتفاق‌های زندگی‌شان به یادشان می‌آیند میتوانند با صدای بلند به آن اتفاق بخندند و یا حتی آن را برای بقیه هم تعریف کنند تا بقیه هم بخندند.
در مجلس خوبی‌های من را بازگو نکنید، حتی خاطره‌هایی که با من داشتید را بازگو نکنید، اصلا چیزی از من بازگو نکنید. موضوع بحث را عوض کنید. راجع به توطئه‌‌های آمریکا و اسرائیل بحث کنید حتی‌.
نمی‌خواهم نامم در تاریخ بماند، حتی نمیخواهم نامم در نسلهای خانواده هم بماند. مرا به کلی فراموش کنید. همانطور که الان فراموشم کرده‌اید.