وقتی دیدم یه طور دیگه ای نگام میکنه توی یکی از دشتای گیلان بودیم، اردیبهشت بود، گلای بنفش کوچولو دشت پر کرده بودن، مه داشت بیشتر میشد، تا زانو تو گل بودیم همه،
این اهنگ داشت پلی میشد
یک هفته توی این سفر بودم،
اما هنوزم بعد دو سال بهش فکر میکنم

در برهه‌ای وارد زندگیم شد که شاید بیشتر از هر زمانی گم بودم و نیازمند دستی مهربان. تنها و خالی از احساس تعلق به جایی یا کسی. ترمِ دوم. عاشقش شدم. احساساتی تجربه کردم که هنوز هم در آرزوی زنده شدن و تکرارشون روحم مچاله می‌شه. به هم نزدیک و نزدیک‌تر شدیم و در اوج، جایی که انتظار داشتم همه چی عوض شه و دنیام رنگ دیگه‌ای بگیره، یک‌هو همه چی رنگ باخت و خونه‌‌ی کوچیکِ قلبم از پایه فرو ریخت. چند روز بعدش که داشتم تنهایی یه گوشه‌ آهنگ گو‌ش می‌دادم دست در دستِ اون سمتِ من اومدن و تا منو دیدن مسیرشونو تغییر دادن. اونجا من تموم شدم.
حالا هزاران کیلومتر ازم دوره. مسیرهامون دیگه یکی نمی‌شه و هردومون هم می‌دونیم و خواهانش نیستیم. ولی نعش اون احساسات و خاطرات هنوز رو دستم موندن و از خاک کردنشون عاجزم.
ممنون که باعث شکستنم شدی. امیدوارم همیشه خوشحال باشی و موفق. اسمت روی پوشه‌ی آهنگای خاطره‌انگیز اون زمان هست و می‌مونه.

دو سال و نیم پیش، بعد از مراسم چهلم مامانم تو راه برگشت به تهران با بابام گوش دادمش، اولین باری بود که شنیدم بابام داره میخونه.
پلی کردم دوبار، سه‌بار، ده‌بار...
بغض میکرد، اشک میریخت و میخوند "فلک که بشنوه اه و فغونم"
هر بار نیاز دارم اشک بریزم بهش گوش میدم، اشکام خودشون جاری میشن.

خیلی وقت بود حرف میزدیم و همیشه خوشم میومد ازش ولی خب بالا پایین زیاد بود
یه مدت بعد حرف نزدن نسبتا طولانی دوباره بهش پیام دادم حالشو بپرسم، یکم حرف زدیم و اینو فرستاد، خیلی آهنگ واسه هم میفرستادیم اما این اولین آهنگی بود که چند روز بعدش بهم گفت دوستم داره و منم بهش گفتم متقابلا این حس و دارم
هنوزم باهمیم و فکر نکنم این و ببینه اصلا
ولی خیلی دوست دارم و امیدوارم همیشه برام بمونی، نمیدونی چقدر واسم ارزش داری و تحمل زندگی بدون تو سخته
جایگاه خاصی داری تو قلبم زیبای من❤️ دوست دارم

کاملا اتفاقی این آهنگو توی یه چنل پیدا کردم که اصن اسمشم جایی نشدیده بودم ، ولی عجیب قشنگه و یار هر روز تنهایی های منه
انگار دارم باهاش دنبال یارم میگردم که پیداش کنم :)

تاحالا با خیال کسی رقصیدی؟

می‌گه بعضی از آدم‌ها مثل موج‌ها، رَوَنده‌ن؛ میان و می‌رن. دنیا وفا ندارد. این حقیقت، آداب و قاعده‌ی دنیاست. یاد بگیر که به‌قولی، افسار دِلِت به دست افسر سرت باشه.
فراموش می‌کنه که موج‌ها آداب و قاعده ندارن؛ که همیشه گذرنده هستن، اما تاثیر و تخریب گذرایی که ندارن. موج‌ها لاقید به ویرانی حرکت می‌کنن، اما کسی نمی‌دونه ریه‌های ما تا چه مدت مملؤ از آب می‌مونه.

از اون رابطه های شوخی و مسخره بازی که به خودم اومدم دیدم دلم رفته ولی نخواستم که بفهمی
مامانم برای همیشه رفت و من تو اون دوران خواستم برم تا نفهمی راز بزرگ دلباختنمو
نشد موندم و فهمیدی تو بدترین روزای زندگیم قشنگترین حس هارو باتو تجربه کردم
الان همه چیز تموم شده و پشیمون نیستم ازین همه خاطره با تو
بارون که میاد
به دریا که فکر میکنم
ماه رو که میبینم
غمگین که میشم
شاد که میشم
تو توی ذهنمی…

تو رویاهام بارها باهاش رقصیدم، بارها بوسیدمش و بارها کنارش غروب خورشید رو تماشا کردم، ولی خب، رویاها هیچ‌وقت اونطور که باید دووم نمیارن.
بابت این سال‌ها احساس پشیمونی نمی‌کنم، فقط، تنها چیزی که اذیتم می‌کنه یادآوری اینه که چقدر تو رویای بچگونه‌ام فکر می‌کردم براش کافی‌ام.

همیشه دلم می‌خواست واسه یه لحظه هم که شده بتونم افکارت رو بخونم،
اون عصر پاییزی که ماه کامل بود و باهم تو خیابون‌ها قدم می‌زدیم، تو هم به این فکر می‌کردی که چقدر خوب می‌شد اگه می‌تونستیم تا ابد تو اون لحظه زندگی کنیم؟
وقتی اولین بار این آهنگ رو برات پلی کردم و گفتم، ای کاش می‌تونستم تورو تا ابد تو زندگیم داشته باشم و تو خندیدی، خنده‌ت از روی خجالت بود؟ یا نمی‌خواستی احساسم رو بپذیری؟
وقتی برای اولین بار گونه‌ت رو بوسیدم، واقعا صورتت سرخ شد؟ یا این چیزی بود که دلم می‌خواست ببینم؟
دلم می‌خواست بهم می‌گفتی واسه‌ت چی بودم، چون خودم دیگه نمی‌تونم بفهمم،
انقدر به تو فکر کردم که نمی‌دونم خاطراتی که ازت دارم واقعا اتفاق افتادن یا صرفا زاده تخیلاتم هستن.
خیلی وقته همه چی برای من تموم شده، اما هنوز دلم می‌خواد بدونی که آرزو داشتم همه عشقی که تو وجودم بود رو بهت بدم...
امیدوارم خیلی زود کسی رو پیدا کنی که کنارش حسِ گرمِ خونه بودن رو بگیری، درست همون طوری که این چند سال، حضور تو من رو گرم نگه داشته بود.

به‌ناگاه دانستم که بیرونِ خانه‌ای.
درخت‌هایی که در میانِ آنها پرسه می‌زدی خاموش شدند،
شاخه‌ای کوچک خبر داد ـــــ در هوایِ غروبگاهان شکست،
و همه‌یِ پرنده‌هایِ باغ آوازِ خود را به آخر رسانیدند.
به‌خاطرِ چه آمده‌ای؟ سرِ آشتی داری؟
به گرفتنِ باج آمده‌ای، یا فقط آمده‌ای که بدانی؟

و پس از غروبِ خورشید آیا باید وادار شوم
که از روی تخت‌ِخوابِ نزدیکِ پنجره کشیده‌ شده، شیشه‌یِ پردرخش بر فرازِ دیوارِ باغ،
در انتظارِ تو به چمن بنگرم و به کوچه،
به سایه‌ها که در زیرِ ماه سست می‌شوند و سخت.
تنهایم من، اما نگاه کن، درها را باز کرده‌ام،
و خانه پر می‌شود از سرما، بادها به درون می‌وزند.

خانه‌ای چنین رسوخ‌پذیر و ازهم‌پاشیده را، با
شورشی پیشاپیش در میانِ دیوارهایش،
یارایِ مقاومتِ این محاصره نیست.
درها را من به نشانه‌یِ تسلیم باز کرده‌ام. خانه پر می‌شود از سرما.
چرا بیرون می‌ایستی؟ من آماده‌یِ پاسخ‌ گفتنم.
درها باز است. چرا تو نمی‌آیی؟


• بیرون و تو - هنری رید
• اندیشه و هنر، بهمن ۱۳۴۶

بابِل چیه، ما خودمون Cloud Shadows مزگان داریم.