‌‌پاسخی ممکن به این پرسش همگانی که «چرا آن زن را که چندان زیبا نیست این‌همه دوست می‌داری؟»
شاید دقیقاً ناهمخوانی‌ها، تیک‌های جزئی، عدم‌تقارن‌های چهره، چین و چروک‌ها، انحنای ناخوشایند ظریفِ دهان، کشیدگیِ زیادیِ صورت، بینیِ فقط‌کمی‌برآمده، یا همهٔ خصوصیاتی که معمولاً «زیبا» و «دلربا» به‌شمار نمی‌روند، همچون نهان‌‌گاه‌هایی‌اند برای پنهان شدنِ فرد عاشق، تا دیگران به عشق او پی نبرند، همچون، به قول بنیامین، نهان‌گاه‌های پربرگِ درختان که پرندگان در آن‌ها پناه می‌گیرند.
چهره‌ای که مطلقاً نقصی ندارد و زیباییِ تام‌وتمام است، جایی برای پنهان شدن ندارد‌. و از آن مهم‌تر، این نقص‌های مینیمال‌ ضمناً در حکم استراحت‌گاه‌هایی‌اند برای بازایستادن عاشق از کارِ طاقت‌فرسای ستودن چهره‌ای که از آن او نیست، بازنشستن از خیال‌پردازی در باب عمق نفس‌گیر رنجی که از زیبایی می‌بریم، زیرا بی‌شک تجربهٔ زیباییِ زنانه همواره با نوعی عذاب همراه است. نقص‌های چهره، چین‌های نه‌چندان دلربا، یک‌وری راه رفتن‌های ناپیدا و لکه‌های کمابیش نامرئیِ بدن معشوق به عاشق رخصت می‌دهند تا با معشوق همدلی کند، و هرازگاهی از این عذاب تجربهٔ شکوهِ معشوق در چشم او اندکی بیاساید. بگذار دیگران تا ابد در حل این معمّا وابمانند که چرا این‌یکی و نه این‌همه «دختر زیبای» دیگر.


• ایده‌های منثور - امید مهرگان