Need.

بهمن.

گوشت‌های ساطوری
بر نیمکت‌های عذاب
پیغام می‌نوشتند
و از درخت خشک رؤیا
در خواب راهرو‌های میله‌ای
و از قصر خون منجمد سرهایی،
که خوابشان را،
شب‌ها، میان موهاشان پرت می‌کردند
قفل و قلاده می‌رست.

ما روی وحشتی درهم‌کوفته
خم شده بودیم
و روز روی سایه‌ی خود شب‌ترینِ شب‌ها بود.


یدالله رویایی

Experimenting with storytelling...

©Gan Weaving

‏به کجای این شب تیره بیاویزم
قبای ژنده‌ خود را

تا کشم از سینه‌ی پر درد خود بیرون
تیرهای زهر را دلخون

وای بر من

امروز با حرکتی مختل و ناگهانی خیلی زود بیدار شدم و به آرامی از بستر برخاستم، گرفتار خفقان بی‌میلی نامفهوم. هیچ رویایی باعث این نبود، هیچ واقعیتی هم نمی‌توانست پس‌اش بزند. بی‌میلی محض و کامل بود، اما دلیل خود را داشت. نیروهای نامرئی و ناشناخته، کشتاری را در اعماق تیره روانم دامن می‌زدند، که در این میان وجودم میدان جنگ را تسلیم کرد، و من از این برخود ناشناس سخت برخود لرزیدم. انزجار جسمانی با بیداری من فزونی یافت. نفرت، از این که باید زیست، با من از بستر برخاست. همه چیز برایم میان تهی بود، و دلسرد بودم که در دنیا برای هیچ مشکلی راه حلی نیست.
اضطراب گسترده ای حرکات بی‌اهمیت مرا به لرزه درآورد. می‌ترسیدم دیوانه شوم، نه از جنون، بلکه از وضعیت خودم. قلبم می‌تپید، گویی قادر بود صحبت کند.

• دلواپسی - فرناندو پسوآ