دوست دارم فاصله‌ی بین‌ ابروهای هشتی نایومی وُلف رو ببوسم و بغلش کنم.

© Hooverphonic - Mad About You (Live at Koningin Elisabethzaal 2012).

هنوز هم مواقعی هست که ساعت چهار صبح با این ترسِ شدید بیدار می‌شوم که خواب مانده‌ام.
مواقعی هست که من، بیرون آمده و نیامده از تخت، کورمال‌کورمال دنبال جورابم و مِن‌مِن‌کنان دنبالِ کلمات می‌گردم و بعد متوجه می‌شوم که به طرز مسخره‌ای تنها هستم، که هیچ‌کس پای پله منتظرم نیست و هیچ قایقی بی‌تاب کنار اسکله در آب‌ها شناور نیست.
در چنین مواقعی، فقط لاشه‌های خاکستری در زیرسیگاریِ لبریزِ کنار تختم به خاموشیِ آخرین اخگر شهادت می‌دهند و، در سکوت، لِه شدنِ آخرین همنوعشان را انتظار می‌کشند. و پس از آن من، از ترسِ تنها ماندن با مرگ، فوراً لباس می‌پوشم، با صدای بلند گلو صاف می‌کنم، هردو شیر آب دست‌شویی را باز می‌کنم و بیهوده شلپ‌شلوپ راه می‌اندازم و بعد بیرون می‌روم و حدود یک‌ونیم کیلومتر را تا رستوران شبانه‌روزی پیاده طی می‌کنم.


• جزیره، داستان‌های دهۀ ۶۰ و ۷۰ میلادیِ آلیستر مک‌لاود، ترجمۀ پژمان طهرانیان.

Need.

بهمن.