تا حالا شده لحظاتی رو بشینید و به این فکر کنید که اطرافیان یا دوستان‌تون تا حالا چه لطف‌هایی بهتون کردن، کجاها دست‌تون رو گرفتن و چه مواقعی یاورتون بودن و سعی کنید قدر دان این مسئله باشید؟
بد نیست گاهی یه سری چیزا رو به خودمون یادآوری کنیم که یادمون نره.

تا حالا شده به عکس یا ویدیوی یک دوست سابق نگاه کنید یا خاطراتتون رو مرور کنید و به خاطر عمق دردی که فکر کردن به سقوط اون‌ فرد داره و به خاطر عشق بی‌وصفی که به ورژن گذشته‌ی اون آدم دارید قلبتون از هزارجا بشکنه؟

آدمی‌زاد حیوان عجیبیه. چرا دیدن غم‌و رنج دیگران باید باعث شه فک کنی تنها نیستی و دلگرمی‌ت باشه یا حتی خوشحال‌اِت کنه؟

یه وقتایی می‌خوای بنویسی اما فک می‌کنی نمی‌تونی. می‌نویسی که نمی‌تونی بنویسی؛ ولی داری می‌نویسی! و احتمال این‌که خوب نوشته باشی هم وجود داره. آدم گاهی سرگیجه می‌گیره دوستان.

آدم دلش می‌خواد کله‌ش‌و با تمام قدرت و به صورت متمادی بکوبه به دیوار مغزش از کله‌ش بزنه بیرون.

بنویسیمت خانومی.

چند تا گیف از کیم وکسلر تهیه کردم، مناسب استفاده در روزهای سخت و ملال‌آور: