ارتباط‌تون با پدر مادرتون خوبه؟ ازشون راضی هستید؟ اگه خودتون روزی بچه‌دار شدید کدوم رفتار پدر مادرتون‌ رو انجام نمی‌دید؟
https://telegram.me/BiChatBot?start=sc-137243-MzCUKzb

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
ن اصلا الان یکساله ک بامامانم حرف نزدم بابابامم فقط وقتایی ک مجبور شم ازم سوال بپرسه با اره و نه نه راضیم نیستم ازشون خیلی کمبودو نشکلات دارن نه فقط مالی همه جوره

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
نه، مغزمو گاییدن خدا شاهده

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
رابطم با پدر مادرم بد نیست
ولی توروخدا اگر روزی پدر یا مادر شدین
به سلامت روحی بچه هاتون توجه کنید
بخدا که مهم تر از هرچیز دیگش

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
خوبن
ولی این کنار نیومدن من و داداشام با افکار خشک و سنتی/مذهبی پدر مادرم واقعا اذیت کنندس و همیشه بحثا به دعوا ختم میشه
قطعا اگه روزی بچه دار بشم بیشتر درکشون خواهم کرد با اینکه بعید نیست تا اونموقع افکار من هم نسبت به فرهنگ و آینده خشک باشه :))

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
جوری باشم که بدونه همیشه یه نفرو داره که ناراحتیاشو پیشش بگه
یه نفر که بهش تکیه کنه
۶ سالی میشه جاش خالیه

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
هر چی میگن به پدر مادر احترام بذارین
الان هر چی بگین دو روز دیگه پشیمون میشین
ولی من از لحظه ای که اولین خاطره م توی سه سالگی یادم میاد ازشون متنفر بودم،
از ده سالگی به این ور شاید بیشتر از هزار بار خواب به قتل رسوندشون رو دیدم،
بابام دلیل 90 درصد تراماتایزداییه که شدم، مامانم دلیل بهم ریختن روانم و حمله های عصبیم،
همیشه شاگرد نمونه ی مدرسه بودم، ولی جز تحقیر ازشون ندیدم ( آره توی درس بهترین بودم و توی همون درس هم تخریبم میکردن، بابام میگفت بین چارتا منگل تر از خودت کمتر منگلی، اینم باید بگم که توی بهترین مدرسه ی جنوب شرق کشور درس میخوندم نه که حتی یه مدرسه ی معمولی باشه ) و خیلی زمینه های دیگه توشون همیشه یا بهترین بودم یا جزو سه تای برتر، جز تحقیر ندیدم.
حالم از جفتشون از همون لحظه ی اول بهم میخورده، الان ازشون متنفرم، و هیچ وقت هم نمیبخشمشون.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
خیلی مهربون و حامی هستند ولی درکی از دنیای من ندارن

مخصوصا اون قسمت که پدرم فکر می‌کنه باید برای پوشش ما تصمیم بگیره، هرچند واقعا مرد خوبیه و غیر این بدی دیگه ای نداره

اگر یه روزی بخوام مادر بشم هیچوقت بچه م رو فقط ساپورت مالی نمیکنم.. بعلاوه اون، صمیمی شدن با بچه م هم باید توی رفتارم باهاش برقرار باشه

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
مامانم‌و می‌پرستم.
اما خودم بعنوان یه زن، بچه نمیارم؛ بیارم، تبدیلش‌ نمی‌کنم به سنگ صبور، نمی‌ذارم بی‌دلیل خشونت رو بچشه، بابت سرکوب احساسش تحت عنوان مودب بودن تشویقش نمی‌کنم، مسئولیت سنگین عاطفی نمی‌ذارم رو دوشش که حس کنه مراقبت از من وظیفه‌شه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
بزرگترین لطفی که میتونم در حق خودم و خودش بکنم اینه که به دنیاش نمیارم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
ارتباط بده... خیلی بد...
به احساسات بچم اهمیت میدم
سعی می‌کنم درکش کنم
باهاش رفیق میشم که بتونه باهام درمورد هر مسئله ای حرف بزنه بدون ترس..
بهش گیر نمیدم میذارم جوونی کنه
با بچه های مردم مقایسش نمی‌کنم
میذارم خودش برای آیندش تصمیم بگیره
تشویقش می‌کنم رویاهاشو دنبال کنه
برام فرقی نمی‌کنه دختره یا پسر به یه اندازه بهش حق زندگی و جوونی میدم
و از اول جوری تربیتش می‌کنم که خوبو از بد تشخیص بده و بدونه تا کجا می‌تونه پیش بره که نیازی به کنترل مداوم من نباشه و از همه مهم تر اعتمادی که بهش دارمو حس کنه‌...

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
میدونم اصن براتون مهم نیست و شاید خیلیا بگن who asked ? ولی خوب من به یه چیزی رسیدم اونم یه چرخه مسخره تو خانواده و ارتباط با پدر و مادرم اونم به این شکله که من بخاطر اینکه نمیتونم کمک‌های اونارو جبران کنم و همیشه سرافکندشون کردم ناراحتم و اعصابم خورده، و خانواده هم با دیدن اعصاب خوردی و ناراحتیه من ناراحت میشن و واقعا هم دیگه نمیتونم ماسک خوشحالی بزنم به صورتم و میشه گفت توی خونه یه فضای سرد و افسرده حاکمه که‌ دلایلی خیلی زیاده داره

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
آره دوستشون دارم اما زیادی overprotective هستن
کجا بودی دوستان کین شب حق نداری دیر کنی کلی میس کال و پیام
گاهی اوقات از طرف اطرافیانم اینطور دیده میشم نازک نارنجی، لوس، تیتیش مامانی، چقدر احساساتی هستی تو، پاستوریزه
حتی توی رابطه هم این احساس حساس بودن خونواده‌م تاثیر گذاشت و فکر میکنم باعث جدایی و حتی وارد اون رابطه ی اشتباه شدنم شد

راستش نمیدونم
اگه بچه دار بشم به همین اندازه که خونوادم دوستم دارن بچه هامو دوست خواهم داشت اما انقدر حساسیت براشون بخرج نمی‌دادم
مراقبشون بودم اما از دور

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
فکر میکنم خیلی از آدمای نسل های جدید تصمیم گرفتن هیچوقت بچه دار نشن ، که یه ادم بی گناه رو به این دنیا اضافه نکنن و مجبورش نکنن زندگی کنه و زجر بکشه