«تمام تنم خسته است، گردن، شانه و دست‌ها. خوابم می‌آید. سرم از همه‌جا خسته‌تر است. سرم مملو از خستگی است، مثل توپ پُربادی که حتی برای یک سوراخ هم جایی نداشته باشد.»


• شاهرخ مسکوب

پیرامون خویش، در هر جا که می‌روم، بهر جا که می‌چرخم و‌ هر جا که می‌نگرم، عذابهائی تازه و عذاب کشانی تازه می‌بینم...


• دانته - کمدی الهی

این همه کلمات و نوشته‌ها، که چی؟
چرا سایه‌‌مان را از روی زمین بر نمی‌داریم و در آغوش نمی‌کشیم؟
و با او به بسترمان نمی‌رویم و نمی‌میریم؟
آیا این بهتر از نوشتن نیست؟


• بیژن نَجدی