مرد به تراس رفت. عریان. خنکای شب پوستش را پوشاند. نیمی از شهر خاموش بود. غرق در سیاهی.

ننشست. به دیوار تکیه داد. باد از نا افتاده بود و دریادریا ابرِ تیره بینِ زمین و آسمان معلق.

چشم‌ها را بست.

هزاران هزار صندلی پشت هزاران برهوت میز قرچی کردند و از هرچه دوش در دنیا بود، آخرین قطره‌ها چکید و هزاران دست کوچک بر شانه‌اش نشست و بر موهایش و بر نمِ چشم‌هایش، دسته‌دسته نور از کنجی به کنجی دوید. درِ تمامِ تراس‌های دنیا به هم خورد و هزاران تکه کاغذِ سپید بارید و بویی بین عرق خوش‌بوی بدن و عطری که سه‌ــ‌چهار روز پیش زده باشی بینی‌اش را پر کرد و سیاهی چسبناکِ غلیظِ شب به پوستش ماسید.


• سیاهیِ چسبناک شب - محمود حسینی‌زاد

©Frank C Cowper.

There is a common reason to the chaos of our lives
If we give up on the feeling we go blind inside
Recieving all the darkness and light
Arrive from the mysteries of love