وقتی خیلی باید خلوت کنم با ۳ ۴ ساعت رانندگی می رسم اینجا و وسط هفته هیچ کسی هم نیست و این عالیه

باغ پشتی خوابگاه

اینجا باغمونه اطراف همدان. غروبا به این قشنگی میشه از آسمونش عکس میگیرم دلم باز میشه😁

وقتایی ک دلم میگیره میرم باغ پدر بزرگ☺️آقای بادو بغل میکنم. بعدش سوار ابرا میشم. البته بگم گاهی سوراخن ابرا تالاپ میفتم پایین. 😁ابرن ابرای قدیم

مشهد، پارک ملت. اول صبح بهترین زمانه، از همیشه خلوت تر.

میرم شنا ، واقعا تنها جاییه که میتونم تمام جسم و روحمو رها کنم از همه چی،
Knittelfeld-Österreich

ییلاق مازندران وسط کوه

ی تیکه کوچولو از کاخ نیاوران ویو کافمون😁

سوار مترو میشم میرسم اینجا بعد کلی راه میرم. یاده تهران میفتم حالم خوب میشه.
📍Hamburg

۱۰ کیلومتر پایینتر از خونمون، باغ انار
خوزستان؛ لالی...

••••••••••••••••••••••••••••••••••••

بابا

ولی نوستالژی همیشه نوستالژی گذشته نیست. بعضی چیزها از قبل نوستالژی ایجاد می‌کنند: فضاهایی که به محض یافتن‌شان می‌دانیم از دست خواهند رفت، جاهایی که می‌دانیم در آن‌ها خوشحال‌تر از هر زمانی در آینده خواهیم بود. در این مواقع روح به دور خودش می‌چرخد، انگار بخواهد تماشای زمان حال خودش از آینده را بازنمایی کند. شبیه چشمی که از جایی در آینده به خودش نگاه می‌کند، حال دور دستش را می‌بیند و مشتاقش است.


• اگر به خودم برگردم - والریا لوئیزلی