برای رانندگی شبانه.

Wuthering Heights (2011)

یکی از عجایب قرنِ تکنولوژی و اینترنت هم این است که می‌توان در روزهای آخر پاییز، به «والتز بهار» گوش سپرد.

این آهنگ پیانویی که تازه پیدا کردم،‌ بسیار غمگینم می‌کنه.

زنم.
London Grammar - Heat Waves (Deezer Live Session)

incarnation:

a particular life, in religions that believe that we have many lives

[پست‌راکِ مناسبِ شب اول زمستان]

تا تو دستم را می‌گرفتی جنگل آغاز می‌شد، مثلِ یک انجیر از وسط می‌شکافت.
با کمرهایِ دولاشده‌یمان به بالا می‌دویدیم، نفس‌نفس‌زنان.
با قزل‌آلاها بالاوپایین می‌پریدیم،
برگ‌هایِ کاج‌ها سرعتمان را می‌گرفت،
دستم را ول نکن، دستم را ول نکن ...
بعد لیز می‌خوردیم تا آن پایین‌پایین‌ها.
و سکوت خم می‌شد مثلِ یک درخت
ریشه می‌دوانْد در من و تو،
در پیِ آب‌هایِ زیرزمینیِ خاک.
سینه‌های آفتابگردانی‌ات طرفِ نور می‌چرخید،
در سینه‌هایت مثلِ ساعاتِ ظهر قدم می‌زدم،
مثلِ گنبدِ یک بنایِ یادبود در دو سویت قدم می‌زدم.
بعد دوباره شروع به دویدن می‌کردیم.
بالا، بالاتر، به‌سویِ گودال‌هایِ آبِ آسمان‌ها.
می‌بوسیدمت، می‌لرزیدی،
عشقی که خاطراتِ تکه‌تکه‌شده را یکی کند نمی‌تواند خواب ببیند.
ای جنگل، ای بختِ اسبِ شکارشده،
ای کبوترِ گرسنه‌یِ ازنو آغاز کردن! ما بختی نداریم.
آتشش زدیم، مثلِ خالی در چشمانِ پرندگانِ مهاجر،
مثلِ تک‌دانه‌ای بر منقارهاشان
در سپیده‌دم. ما بختی نداریم.


• عشق - ملیح جودت آندای
• ترجمه‌ی شهرام شیدایی