نام قطعه ۴ دقیقه و ۳۳ ثانیه (”۳۳’۴) است. قطعه‌ی تصنیف شده توسط او، سه موومان دارد. سه موومان غریب. سه موومان که اجرای آن‌ها چهار دقیقه و سی‌ و سه ثانیه طول می‌کشد. چهار دقیقه و سی و سه ثانیه سکوت.

نوازنده سازش را نمی‌نوازد. فقط صدای محیط است که وجود دارد و شنونده باید به آن گوش دهد.

شاید فکر کنی که مسخره است؛ اما جان کیج معتقد است که این قطعه، مهم‌ترین اثرش است. او می‌خواست بگوید که هر صدایی در اطراف ما، می‌تواند قسمتی از موسیقی باشد.

چه با جان کیج موافق باشیم و چه نباشیم، به نظرم، این قطعه فرصت مناسبی است برای توجه کردن. برای اندیشیدن.

به خودمان. به موسیقی ذهنمان. به نوای فکر کردنمان.

برای تأمل در اطرافمان. به صداهای آرام و بلندی که هر لحظه در کنار ما جاری است و آن‌ها را نمی‌شنویم.

@Emood

دوستان اگه دوست داشتید هرکدوم یک عکس که خودتون گرفتید رو برام بفرستید. مهم نیست چه عکسی؛ عکس از منظره، اتاق، محل کار، درخت، زمین، آسمون، ابر، حیوان، هر چی؛ هر چی که دوست داشتید.

عکستون‌ رو با این لینک می‌تونید به صورت ناشناس واسه‌م بفرستید.