یک

این مائیم که در هم می‌شکنیمش،
تنها ما، خودِ ما،
آنچه را که یگانه است و تقسیم‌ناپذیر.


دو

و بعد از خلالِ عمری طولانی، طولانی
می‌کوشیم به‌کوری، کری و بیهودگی
تا تاروپودهای بی‌شمار و بنیادی جهان را
به‌ هم وصله کنیم.


سه

باید می‌مردیم در کودکی
در اوجِ دانش‌مان، بر فرازِ فروتنی‌مان
اما ما زنده‌ایم، درحالی‌که دائماً می‌کوشیم تا بدوزیم
و چیزهای ناجور را به هم وصله کنیم.


چهار

زیباست که می‌میریم گاه‌به‌گاه
و عاقبت برای همیشه.


• از خلالِ یک زندگی - یانوش پیلینسکی
• ترجمه‌ی مرتضا ثقفیان