کسی که دوسش داشتم یه زمانی این اهنگ برام فرستاد اون زمان گوش ندادم و الان اون ادم نیست که بگم چقدر دلم میخوادش حرفهاتون رو به موقع بزنین حرف بزنین چون خیلی زود همه چیز تموم میشه (شاید اینجارو داشته باشه)

اولین باری که این آهنگو شنیدم
بعد ازظهر یه روز ابری بود
حالم گرفته بود، این آهنگ و پشت سر هم چند روز پلی میکردم
انگار حالمو بدتر میکرد اما نمیتونستم قطش کنم
یه جور خودآزاری آروم بود
آرومم میکرد اما خوب نه...

این آهنگ یه زمانی که خیلی صمیمی بودیم براش فرستادم از اون ادماهای بود که به زندگی ادم رنگ میدن انقدر خوشش اومد بود که هر وقت گوش میدم یادش میوفتم الان مثل دوتا غریبه ایم

من عاشق نقاب زدنم. نقاب آدم دانا، نقاب آدم باشخصیت، نقاب آدم بجا، از همه پر استفاده ترینش نقاب آدم خوشحال. تکتکشون رو همیشه همراهم دارم و روح سرد و کثیفم رو پشتشون قایم میکنم. چون من میترسم از اینکه منو ضعیف ببینن. من میترسم از اینکه منو ناراحت ببینن. من همیشه تضاهر به قوی بودن و مشکلی نداشتن کردم و به لطف این نقابایی که تو کوله پشتیم میذارم و همیشه با خودم همه جا میبرمشون کسی نمیتونه از درونم باخبر باشه. حتی همیشه تو آیینه با خودم صحبت میکنم که خودمو گول بزنم و نفهمم درونم چی میگذره. کی میدونه کسی زیاد راجع به خودش حرف نمیزنه شایدم همه آدما این کارو میکنن و وقتی که شب میشه سرشونو میذارن رو بالشت و با این موزیک گریه میکنن تا از خستگی خوابشون ببره و فردای دروغین قشنگشون رو بازم شروع کنن.

یه شب خیلی اتفاقی حس کردم از قبل میشناسمش نه دیده بودمش نه صداشو شنیده بودم ولی حس اینکه قبلا توی زندگیم بوده رو توی قلبم داشتم و چند شب بعد توی کانال تلگرامش این اهنگو فرستاد و شنیدمش و موج خاطرات گذشته منو وادار به اشک ریختن کرد.. شاید منو درک نکنی ولی هنوز بعد 2 سال و گوش دادن به این اهنگ تو رو مرور میکنم

موسیقی و خاطرات.

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

برای وقت‌هایی که تنهایی.

The White Orchard by Vincent van Gogh (1888).

اگه دوست داشتید، یک عکس، ویدیو یا حتی گیف از «بهترین سفر زندگی‌تون‌» رو به همراه توصیف اون لحظه یا اون سفر، با این لینک به صورت ناشناس برام بفرستید‌. سعی می‌کنم همه رو بذارم اینجا.

یه کتاب خونه تو تکسیم استانبول بود دلم میخواست چند ساعت وایسم اونجا و فقط نگاه کنم خیلی حس خوبی بهم میداد اون مغازه

فقط گوش کن خودت حسش میکنی

طلوع آفتاب ساحل بودیم،
هیچی نمیگفتیم ولی میدونستم که همو میشنویم،
خورشید که طلوع کرد یه چیزی تو دل ما شکل گرفت که هنوزم حسش میکنیم.

این‌ها پیامای ناشناس شماست دوستان، فقط چون خیلی‌ها متن و عکسشون رو جدا می‌فرستن و برای اینکه پست‌ها نظم بهتری داشته باشن نمی‌تونم مستقیم از ربات فروارد کنم. مجبورم متن رو به مدیا اضافه کنم بعد بفرستم.

شمال. یک جایی بین راه. باد می‌پییچید لای آفتاب‌گردون‌ها.

جزیره ی مایورکا٫ اسپانیا
این یه روستای کوچک ماهی گیری بود
خیلی خلوت و پر آرامش
مردم خون گرم و منظره های زیبا…

شمال. این درخت به قدری بزرگ بود که رفتیم زیر ریشه‌هاش که بالا زده بود نشستیم. بارون میومد و هربار نفس می‌کشیدم سرخوش‌تر می‌شدم.