ولی من تنها چیزی ک یادم مونده، بید مجنون هایین که همچنان بعضی از برگاشون سبز بود و آخر پاییز، خسته منتظر اومدن زمستون، تنگ هم قد علم کرده بودن.
هوا سوز داشت و خورشید بی‌رمق زودتر از همیشه غروب میکرد.
غم دنیا به دلم نشست و میدونستم که روزای سختی پیش رومه.
فهمیدم مسیر زودتر از چیزی که فکرشو میکردم داره تموم میشه و باید دستشو ول کنم قبل از این که سقوط کنم. دیگه نمیتونستم دنبالش برم و اون باید راه خودش میرفت و من راه خودمو
و من ترسیده بودم
از روزای سرد و تاریک و یخ بسته زمستون بیشتر از هر چی ترسیده بودم.

حسی که این آهنگ بهم میده
از اون حسایی که واقعا ارزش زنده بودنم رو چند برابر میکنه...
بیشتر با شنیدنش یاد خودم، زندگیم و آینده و حتی مرگم میفتم
و اینکه آیا اون شخصی خواهم شد که دلم میخواد...

نه من خاطره از آهنگ دارم نه آقای بدیعی و رفیقش
ولی اینجا خاطره دیگه ای رو تعریف میکنن
به اون دوستمون که حین خودکشی به اون موسیقی فوق العاده ی پرایزنر گوش می کرد هم نزدیکه

توی ماشینش بارون میومد پاییز بود توی جاده جنگلی پر پیچ میرفتیم و بستنی میخوردیم.

تو راه دانشگاه گوش میدادم، غروبای زمستون رو باهاش برمیگشتم خونه و تو راه همه‌ش به این فکر میکردم که چطوری احساسمو سرکوب کنم و خودمو جمع و جور کنم. و فکر کردم موفق شدم! ولی هردفعه اینو گوش میدم حس میکنم خودمو گول زدم و هیچی تموم نشده برام. عین پوست خشک شده ی پرتقال روی بخاری که فکر میکنی دیگه خشک شده ولی هردفعه بوش میکنی انگار همین الان از شاخه کندیش.

خودمو پشت یکی از درختای حیاطمون قایم میکردم و درحالی که گربه ای که تازه باهاش دوست شده بودمو بغل میکردم برای خودم و شرایط افتضاحم و غمی که داشت خفم میکرد گریه میکردم و در نهایت که یکم حالم بهتر میشد دوباره اون لبخند مسخره ای که میگفت"همه چیز خوبه و من هیچ مشکلی ندارم" رو میذاشتم روی لب هام و برمیگشتم توی خونه.

یاداور احساس پوچی؛ تهی بودن؛ و دیر رسیدن.

قرار شد که "بمونیم" و تمام مدت سفر تو ماشین این آهنگو گوش دادیم و ایستک لیمو با پچ‌پچ و چیپس فلفلی خوردیم :))

همه چیز از وقتی شروع شد که کنار هم رو پل نشسته بودیم و این موزیک پلی شد...

In a lifetime, There's a moment...

مربوط میشه این آهنگ به دورانی که برای اولین بار، بعد از چندسال حرف زدن همدیگرو دیدیم. جلوی حراست سالن ارشاد بغلم کرد، بی هوا شدم یه لحظه، انگار که آخرین تیکه ی بازدمم زده باشه بیرون از ریه هام و همونجور؛ وا رفته بودم توی خودم، معلق بودم مثل جنازه ای که در هواست، همونقدر آروم مثل مرگ. :)) شامپوی فیروز زده بود به موهاش، حالا دلم تنگ شده من، ولی چیز زیادی برنمیاد ازم، برنمیومده هیچوقت؛ جز اینکه این آهنگ رو بذارم و برم حموم، که بعدش با شامپو فیروز؛ گریه کنم.

این آهنگ یه غم بزرگ برای من میاره و این تنها خاطریه که باهاش دارم.
یه غم یکهویی سرازیر میشه توی قلبم وقتی بهش گوش میدم و حتی نمیدونم چرا غم؟
ولی یه غم دوست داشتنی، از اونا که دلت میخواد سوار یه اتوبوس باشی و صندلی ته بشینی سرت تکیه بدی به پنجره و این آهنگ پلی بشه و غمگین باشی و غمگین باشی و غمگین باشی...

من غمگین شدنو دوست دارم.
غمناک بودن زیبا ترین حسی که میتونه وجود داشته باشه.
این غمو توی تک تک جملات، نت ، زیر و بم صدا و حتی انگشتای کسی که داره گیتار میزنه، حس میکنم و با تمام پوست و استخوانم بغلش میکنمو بهش دلداری میدم، باهاش اشک میریزمو در آغوشِ غم گم میشم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اینو وقتی رفیق ۱۲ سالم داشت از خانومش جدا میشد . یه شب چت پاره بودیم اینو پخش کردیم و یه چیزایی دید تو چتی که باعث شد با خانومش آشتی کنه اما الان دیگه با هم رفیق نیستیم!!!

اولين بار كه تصميم گرفتم cut the bullshit كنم و درواقع ميخواستم كه end my life كنم. ( ميدونين هنوزم خيلي سخته برام بخوام ديركتلي راجبش حرف بزنم)
وسطِ زمستونِ دو سال پيش بود.
خب بار اول ، وقتي حس كردم كه قرص ها دارن روم اثر ميكنم رفتم پنبه قورت بدم كه throw up كنم .
و موفقيت اميز هم بود، و منو بردن بيمارستان ، و تا فرداش (پنجِ صبح ) تو بيمارستان بودم ولي
همون روز هم رفتم خونه لباس پوشيدم و رفتم مدرسه ، چون I hated home . تو راه مدرسه بهش گوش دادم >_<
بي اهميته ولي گفتم شايد اينطور يكم از حساسيتم روي اين موضوع كم شه .

این موزیکو اولین شبی که مامانمو برای شیمی درمانی بستری کردم گوش دادم، تو بالکن بخش، یادمه که پاییز بود و من با این موزیک گرم میشدم، دو سال میگذره و مامانم نیست؛
از اون تایم به بعد من این موزیکو به یاد مامانم گوش میدم.

اولین شبی که مامانم فوت شد خیلی مقاومت کردم که این موزیکو گوش ندم ولی وقتی به یکی از دوستام پناه بردم یادآوریش کرد و باعث شد برم سمتش که پلیش کنم و من با این موزیک تا خود صبح جون دادم تا بالاخره خوابم برد، خودم گیلکم و طبیعتاً بیشتر حس میکنم این موزیکو، هنوزم غم عالم تو دلم جمع میشه وقتی این موزیکو گوش میدم امّا باعث میشه یادش از همیشه برام زنده‌تر بشه.

حدودا 6 ماه پیش این آهنگ رو یواشکی توی موبایل پدربزرگم ذخیره کردم
از بعد از انقلاب خیلی آهنگ گوش نمیداد ولی میدونستم این سبک رو دوست داره
حالش این اواخر اصلا خوب نبود و نمیتونست بره بیرون برای همین خودشو با فایلای توش گوشیش توی خونه سرگرم میکرد
منم اینو براش ریختم که وقتی ببینه همچین چیزی توی گوشیش پیدا شده تعجب کنه یا شاید حس خوبی ازش بگیره
ولی فکر کنم هیچوقت نتونست گوش بده
امروز دقیقا 4 ماه میشه که دیگه رفته.

یه شب که از همه جهان خسته بودم و نمیتونستم جلو گریمو بگیرم، منو محکم بغل کرده بود و نوازشم میکرد و میگفت من کنارتم تا تهش. باهم حلش میکنیم و من گریم شدید‌تر میشد :)

سه سال پیش ساعت ۸ شب بهم خبر دادن تصادف کرده و فوت شده، و مراسم شهرستانه. تا ۱۰ تو مترو خط عوض میکردم و مسیر رو پیدا نمیکردم تا رسیدم راه آهن. حتی به شهرستان هم رسیدم و پیاده تو شهر میچرخیدم فقط این بود که تا بینهایت داشت پلی میشد و من واقعا نمیدونستم چی شده و دارم کجا میرم و هروقت که پلی میشه نمیتونم جلوی گریمو بگیرم. موزیک ها بعضی وقتا بیشتر از یه خاطرن.