نمیدونم چرا قبل از بوسیدنم این آهنگ رو گذاشت 😂 ولی به هر حال اولین بوسه‌ام بود و خاطره‌ی خوبی بود برام

فانتزی حماسی یک داستان عاشقانه واقعی...

این اهنگ شاید معنی خاصی نداشته باشه ولی کل پکیجش برام دل انگیز بود و هستو کلن ی احترام و عشق خاصی نسبت بهش دارم و توی روزای قشنگی که توی بُعد دیگه ای با اوسکولیت خاصی زندگی میکردم بهش گوش میدادم و یاد آور اون حسو حال خاصه.

زمستون پارسال خودکشی کردم و در کمال ناباوری نمردم ....
این آهنگو داشتم گوش میدادم ....
هنوزم گوشش میدم
به یادم میاره چقدر تنها بودم و آدما چه بلاهایی که میتونن سر آدم بیارن ....
هم بهم جسارت میده هم محتاطم میکنه
فاصله بین بودن و نبودن یه خط نازکه که ترجیح میدم هیچ وقت روش راه نری
هم راه رفتم هم افتادم ...
حالا دیگه نمیترسم.

این اهنگی بود که همه خاطرات و احساسات منو خواهرم باهاش عجین شده بود الان خواهرم از دست دادم از این اهنگ متنفرم و عاشقشم اون همیشه منو غمگین میکه که دلم میخواد گریه کنم ولی انقدر بهش وابستم که نمیتونم بهش گوش ندم.

ولی من تنها چیزی ک یادم مونده، بید مجنون هایین که همچنان بعضی از برگاشون سبز بود و آخر پاییز، خسته منتظر اومدن زمستون، تنگ هم قد علم کرده بودن.
هوا سوز داشت و خورشید بی‌رمق زودتر از همیشه غروب میکرد.
غم دنیا به دلم نشست و میدونستم که روزای سختی پیش رومه.
فهمیدم مسیر زودتر از چیزی که فکرشو میکردم داره تموم میشه و باید دستشو ول کنم قبل از این که سقوط کنم. دیگه نمیتونستم دنبالش برم و اون باید راه خودش میرفت و من راه خودمو
و من ترسیده بودم
از روزای سرد و تاریک و یخ بسته زمستون بیشتر از هر چی ترسیده بودم.

حسی که این آهنگ بهم میده
از اون حسایی که واقعا ارزش زنده بودنم رو چند برابر میکنه...
بیشتر با شنیدنش یاد خودم، زندگیم و آینده و حتی مرگم میفتم
و اینکه آیا اون شخصی خواهم شد که دلم میخواد...

نه من خاطره از آهنگ دارم نه آقای بدیعی و رفیقش
ولی اینجا خاطره دیگه ای رو تعریف میکنن
به اون دوستمون که حین خودکشی به اون موسیقی فوق العاده ی پرایزنر گوش می کرد هم نزدیکه

توی ماشینش بارون میومد پاییز بود توی جاده جنگلی پر پیچ میرفتیم و بستنی میخوردیم.

تو راه دانشگاه گوش میدادم، غروبای زمستون رو باهاش برمیگشتم خونه و تو راه همه‌ش به این فکر میکردم که چطوری احساسمو سرکوب کنم و خودمو جمع و جور کنم. و فکر کردم موفق شدم! ولی هردفعه اینو گوش میدم حس میکنم خودمو گول زدم و هیچی تموم نشده برام. عین پوست خشک شده ی پرتقال روی بخاری که فکر میکنی دیگه خشک شده ولی هردفعه بوش میکنی انگار همین الان از شاخه کندیش.

خودمو پشت یکی از درختای حیاطمون قایم میکردم و درحالی که گربه ای که تازه باهاش دوست شده بودمو بغل میکردم برای خودم و شرایط افتضاحم و غمی که داشت خفم میکرد گریه میکردم و در نهایت که یکم حالم بهتر میشد دوباره اون لبخند مسخره ای که میگفت"همه چیز خوبه و من هیچ مشکلی ندارم" رو میذاشتم روی لب هام و برمیگشتم توی خونه.

یاداور احساس پوچی؛ تهی بودن؛ و دیر رسیدن.

قرار شد که "بمونیم" و تمام مدت سفر تو ماشین این آهنگو گوش دادیم و ایستک لیمو با پچ‌پچ و چیپس فلفلی خوردیم :))

همه چیز از وقتی شروع شد که کنار هم رو پل نشسته بودیم و این موزیک پلی شد...

In a lifetime, There's a moment...

مربوط میشه این آهنگ به دورانی که برای اولین بار، بعد از چندسال حرف زدن همدیگرو دیدیم. جلوی حراست سالن ارشاد بغلم کرد، بی هوا شدم یه لحظه، انگار که آخرین تیکه ی بازدمم زده باشه بیرون از ریه هام و همونجور؛ وا رفته بودم توی خودم، معلق بودم مثل جنازه ای که در هواست، همونقدر آروم مثل مرگ. :)) شامپوی فیروز زده بود به موهاش، حالا دلم تنگ شده من، ولی چیز زیادی برنمیاد ازم، برنمیومده هیچوقت؛ جز اینکه این آهنگ رو بذارم و برم حموم، که بعدش با شامپو فیروز؛ گریه کنم.

این آهنگ یه غم بزرگ برای من میاره و این تنها خاطریه که باهاش دارم.
یه غم یکهویی سرازیر میشه توی قلبم وقتی بهش گوش میدم و حتی نمیدونم چرا غم؟
ولی یه غم دوست داشتنی، از اونا که دلت میخواد سوار یه اتوبوس باشی و صندلی ته بشینی سرت تکیه بدی به پنجره و این آهنگ پلی بشه و غمگین باشی و غمگین باشی و غمگین باشی...

من غمگین شدنو دوست دارم.
غمناک بودن زیبا ترین حسی که میتونه وجود داشته باشه.
این غمو توی تک تک جملات، نت ، زیر و بم صدا و حتی انگشتای کسی که داره گیتار میزنه، حس میکنم و با تمام پوست و استخوانم بغلش میکنمو بهش دلداری میدم، باهاش اشک میریزمو در آغوشِ غم گم میشم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
اینو وقتی رفیق ۱۲ سالم داشت از خانومش جدا میشد . یه شب چت پاره بودیم اینو پخش کردیم و یه چیزایی دید تو چتی که باعث شد با خانومش آشتی کنه اما الان دیگه با هم رفیق نیستیم!!!

اولين بار كه تصميم گرفتم cut the bullshit كنم و درواقع ميخواستم كه end my life كنم. ( ميدونين هنوزم خيلي سخته برام بخوام ديركتلي راجبش حرف بزنم)
وسطِ زمستونِ دو سال پيش بود.
خب بار اول ، وقتي حس كردم كه قرص ها دارن روم اثر ميكنم رفتم پنبه قورت بدم كه throw up كنم .
و موفقيت اميز هم بود، و منو بردن بيمارستان ، و تا فرداش (پنجِ صبح ) تو بيمارستان بودم ولي
همون روز هم رفتم خونه لباس پوشيدم و رفتم مدرسه ، چون I hated home . تو راه مدرسه بهش گوش دادم >_<
بي اهميته ولي گفتم شايد اينطور يكم از حساسيتم روي اين موضوع كم شه .