پارسال خیلی سال سخت و طاقت‌فرسایی بود، احساس ناکافی بودن می‌کردم؛ تنهایی و دورافتادگی از همه چیز و همه کَس دیوونه‌م کرده بود. اون روزا خیلی به این آهنگ گوش می‌کردم و باهاش اشک می‌ریختم، کلمه به کلمه‌ش رو با پوست و خونم درک می‌کنم. هنوز هم هیچ آهنگی نمی‌تونه به اندازه‌ی این یکی برام قابل‌درک باشه.

یاد زمانایی که توی سن بلوغ بودم و هیچ کس درکم نمیکرد. همش با خانواده در حال دعوا بودم و تنها چیزی نیاز داشتم و نداشتمش، تنهایی بود. این آهنگو زمستون یکی از همون سالا پیدا کردم، وقتی که یه دعوای اساسی و فیزیکی بین من و خانواده شد و من توی جاده این آهنگو هزاران بار گوش دادم...
(الان هم با خانواده خیلی عالی نیستم جهت اطلاع ولی خب، میگذره 😅)

اون سال این آهنگ رو برام فرستاد و گفت "هروقت گوشش میدم حس میکنم عاقبت من و توام شبیه لیریک همین آهنگ میشه اگه سرنوشت مارو از هم جدا کرد این آهنگ تا پایان عمرم تورو به یادم میاره"

یه رفیق ده ساله داشتم این آهنگ من و اون بود
هروقت دلمون میگرفت نیاز به یه آهنگ داشتیم اینو پلی میکردیم
الان یک سال شده که نه نمی‌دونم زندس یا مرده
اما هنوز به یادش گوش میدم🤍

نمیدونم چرا قبل از بوسیدنم این آهنگ رو گذاشت 😂 ولی به هر حال اولین بوسه‌ام بود و خاطره‌ی خوبی بود برام

فانتزی حماسی یک داستان عاشقانه واقعی...

این اهنگ شاید معنی خاصی نداشته باشه ولی کل پکیجش برام دل انگیز بود و هستو کلن ی احترام و عشق خاصی نسبت بهش دارم و توی روزای قشنگی که توی بُعد دیگه ای با اوسکولیت خاصی زندگی میکردم بهش گوش میدادم و یاد آور اون حسو حال خاصه.

زمستون پارسال خودکشی کردم و در کمال ناباوری نمردم ....
این آهنگو داشتم گوش میدادم ....
هنوزم گوشش میدم
به یادم میاره چقدر تنها بودم و آدما چه بلاهایی که میتونن سر آدم بیارن ....
هم بهم جسارت میده هم محتاطم میکنه
فاصله بین بودن و نبودن یه خط نازکه که ترجیح میدم هیچ وقت روش راه نری
هم راه رفتم هم افتادم ...
حالا دیگه نمیترسم.

این اهنگی بود که همه خاطرات و احساسات منو خواهرم باهاش عجین شده بود الان خواهرم از دست دادم از این اهنگ متنفرم و عاشقشم اون همیشه منو غمگین میکه که دلم میخواد گریه کنم ولی انقدر بهش وابستم که نمیتونم بهش گوش ندم.

ولی من تنها چیزی ک یادم مونده، بید مجنون هایین که همچنان بعضی از برگاشون سبز بود و آخر پاییز، خسته منتظر اومدن زمستون، تنگ هم قد علم کرده بودن.
هوا سوز داشت و خورشید بی‌رمق زودتر از همیشه غروب میکرد.
غم دنیا به دلم نشست و میدونستم که روزای سختی پیش رومه.
فهمیدم مسیر زودتر از چیزی که فکرشو میکردم داره تموم میشه و باید دستشو ول کنم قبل از این که سقوط کنم. دیگه نمیتونستم دنبالش برم و اون باید راه خودش میرفت و من راه خودمو
و من ترسیده بودم
از روزای سرد و تاریک و یخ بسته زمستون بیشتر از هر چی ترسیده بودم.

حسی که این آهنگ بهم میده
از اون حسایی که واقعا ارزش زنده بودنم رو چند برابر میکنه...
بیشتر با شنیدنش یاد خودم، زندگیم و آینده و حتی مرگم میفتم
و اینکه آیا اون شخصی خواهم شد که دلم میخواد...

نه من خاطره از آهنگ دارم نه آقای بدیعی و رفیقش
ولی اینجا خاطره دیگه ای رو تعریف میکنن
به اون دوستمون که حین خودکشی به اون موسیقی فوق العاده ی پرایزنر گوش می کرد هم نزدیکه

توی ماشینش بارون میومد پاییز بود توی جاده جنگلی پر پیچ میرفتیم و بستنی میخوردیم.

تو راه دانشگاه گوش میدادم، غروبای زمستون رو باهاش برمیگشتم خونه و تو راه همه‌ش به این فکر میکردم که چطوری احساسمو سرکوب کنم و خودمو جمع و جور کنم. و فکر کردم موفق شدم! ولی هردفعه اینو گوش میدم حس میکنم خودمو گول زدم و هیچی تموم نشده برام. عین پوست خشک شده ی پرتقال روی بخاری که فکر میکنی دیگه خشک شده ولی هردفعه بوش میکنی انگار همین الان از شاخه کندیش.

خودمو پشت یکی از درختای حیاطمون قایم میکردم و درحالی که گربه ای که تازه باهاش دوست شده بودمو بغل میکردم برای خودم و شرایط افتضاحم و غمی که داشت خفم میکرد گریه میکردم و در نهایت که یکم حالم بهتر میشد دوباره اون لبخند مسخره ای که میگفت"همه چیز خوبه و من هیچ مشکلی ندارم" رو میذاشتم روی لب هام و برمیگشتم توی خونه.

یاداور احساس پوچی؛ تهی بودن؛ و دیر رسیدن.

قرار شد که "بمونیم" و تمام مدت سفر تو ماشین این آهنگو گوش دادیم و ایستک لیمو با پچ‌پچ و چیپس فلفلی خوردیم :))

همه چیز از وقتی شروع شد که کنار هم رو پل نشسته بودیم و این موزیک پلی شد...

In a lifetime, There's a moment...

مربوط میشه این آهنگ به دورانی که برای اولین بار، بعد از چندسال حرف زدن همدیگرو دیدیم. جلوی حراست سالن ارشاد بغلم کرد، بی هوا شدم یه لحظه، انگار که آخرین تیکه ی بازدمم زده باشه بیرون از ریه هام و همونجور؛ وا رفته بودم توی خودم، معلق بودم مثل جنازه ای که در هواست، همونقدر آروم مثل مرگ. :)) شامپوی فیروز زده بود به موهاش، حالا دلم تنگ شده من، ولی چیز زیادی برنمیاد ازم، برنمیومده هیچوقت؛ جز اینکه این آهنگ رو بذارم و برم حموم، که بعدش با شامپو فیروز؛ گریه کنم.