اگر دوست داشتید اسپاتیفای همدیگه رو داشته باشیم.

نائنگی میقولی؟

کلمه‌ی اندوه بی‌گمان برای بیانِ شکنجه‌های تحمل‌ناپذیری که هردم جانم را می‌فشرد نارساست. این شکنجه‌های روحی ناگهان به ما روی می‌آورند. بروز آنها بستگی به چگونگی زمان دارد؛ نخست همه‌چیز به روی ما می‌خندد و ما به روی همه‌چیز می‌خندیم، ولی لحظه‌ای بعد ناگهان بخارِ دودآسایی از تهِ جانمان برمی‌خیزد و میانِ خواهش‌هایمان و زندگی حایل می‌شود، صفحه‌ی کبودی می‌سازد که ما را از جهانِ خارج جدا می‌کند، چنان‌که دیگر گرما و عشق و رنگ و موسیقی آن، مانند نوری که بشکند تنها به‌صورت مجرد و به‌هم‌آمیخته‌ای به ما می‌رسد. می‌فهمیم، ولی متأثر نمی‌شویم و کوشش نومیدانه‌ی ما برای درهم‌شکستن صفحه‌ی حایلِ روح، ما را به انواع جنایات، کشتن یا خودکشی می‌کشاند...


ایزابل • آندره ژید • ترجمه‌ی اسماعیل سعادت

با شروعش گریه کردم؛
انگار که غروب جمعه‌ست.