یادمه یه زمانی خیلی رو اعضای کانال حساس بودم و لیو دادن اعضا برام ناراحت‌کننده بود، الان اما هر عضوی کانال رو ترک می‌کنه انگار خیالم راحت‌تر می‌شه؛ الان دیگه این کمتر شدنه برام لذت‌بخش‌تره‌.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
فعال‌بودن امکان کامنت‌گذاری زیر پست‌ها از زیبایی کانال می‌کاهد.

روزها آنقدر به صورت مشابهی تکراری و ملال‌آور شده‌اند که می‌توان به صورت تصادفی یکی‌ـشان را انتخاب کرد و انتهایش نوشت «امروز روز خوبی نبود»، چرا که هر روز، روز بدی‌ست، تفاوت تنها بین افتضاح و خیلی افتضاح و خیلی‌خیلی افتضاح و خیلی‌خیلی‌خیلی افتضاح بودن‌اشان است.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
"روزها آنقدر به صورت مشابهی تکراری و ملال‌آور شده‌اند که می‌توان به صورت تصادفی یکی‌ـشان را انتخاب کرد و انتهایش نوشت «امروز روز خوبی نبود»، چرا که هر روز، روز بدی‌ست، تفاوت تنها بین افتضاح و خیلی افتضاح و خیلی‌خیلی افتضاح و خیلی‌خیلی‌خیلی افتضاح بودن‌اشان است."
غذا مدت زیادیست که طعمش را از دست داده. برایم سخت است در خانه چیزی بخورم. همه چیز بی‌مزه شده. بی‌مزه و خشک. هم دهانم همیشه خشک است و هم غذا و قورت دادن لقمه‌ها خیلی سخت است.
تمام فیلم‌ها تکراری شده‌اند، تمام مکانیک‌های بازی‌های ویدئویی تکراری‌اند، تمام آهنگ‌‌ها یک صدا دارند، هیچ‌کس حرف جدیدی نمی‌زند حتی چهره‌هایشان هم یکی‌ست.
انگار سالهاست چشمم به چیزی جدید نیفتاده. چشمانم واقعاً، واقعاً خسته‌اند.
پایان هر بحث قبل از شروعش مشخص است و همین باعث می‌شود تلاش ارزشش را از دست بدهد.
برای چه تلاش کنم؟
مگر چیزی عوض خواهد شد؟
من همان حرف‌هایی را می‌زنم که دفعه‌های پیش زدم و تو همان چیزهایی را می‌گویی که دفعه‌های پیش گفتی و همین.
در دایره‌ای گیر کرده‌ایم که همش می‌چرخد و هی تکرار می‌شود و تکرار می‌شود و تکرار می‌شود و تکرار می‌شود و تکرار می‌شود و تکرار می‌شود و تکرار می‌شود و تکرار می‌شود و تکرار.

اینگمار برگمان - پشت صحنه‌ی فیلم «مُهر هفتم».

تصویری از لئونارد کوهن که جونی میچل‌و بغل کرده • ۱۹۶۷.