بی‌کلام.

همه چیز برایم بی‌معنیست. قبل از شروع هر عملی، سوال «خب تهش که چی» مثل یک سیلی محکم به صورتم مالیده می‌شود؛ این بی‌اراده بودن، این خستگی و این حالت ایستایی نا برای زندگی‌‌ام نگذاشته. از این حالت منفعل بیزارم اما مشکل اینجاست که حالت مخالفش هم چندان برایم خواستنی نیست؛ درست مثل یک دوراهی که هردو مسیرش به مقصد مشابهی منتهی می‌شوند پس انتخاب راه فرق چندانی ندارد و شوربختانه دو مسیر متفاوت، با دو مقصد پوچ، فرقی با یک مسیر و یک مقصد پوچ ندارد و هر دو سر و ته یک کرباس‌اند

بی‌مقداری در مردم موج می‌زند، دیگر با هیچ مدل کشتی و قایق و هیچ پارویی نمی‌شود مقابل این امواج مقاومت کرد؛ من پارو زدم اما غرق شدم، شما هم پارو بزنید، امیدوارم قایق شما، قایق بهتری باشد.

© Self-portrait wearing a velvet dress - Frida Kahlo (1926)

Escape all this
There must be place
Where birds still sing
Escape all this
There must be a place
Where vanished beauty
Lies within