بند یونانی.

ایشون می‌تونه بگه:
These fingers of mine, they got brains in 'em.

از اواخر فصل دومِ «بهتره با ساول تماس بگیری» (Better Call Saul) بود که آرام آرام سوالی شروع به پدیدار شدن کرد: آیا «ساول» بهتر از برادر بزرگ‌ترش «برکینگ بد» است؟ حالا که «ساول» در جریان فصل اولش یا بهتر است بگویم در جریان همان اپیزودِ افتتاحیه‌اش، ثابت کرده بود که نه، قرار نیست میراثِ باشکوه «برکینگ بد» را لکه‌دار کند و قرار نیست به یکی از آن اسپین‌آف‌های غیرضروری باشد که حاصلِ حرص و طمعِ سازندگانش برای سوءاستفاده از موفقیتی به اتمام رسیده است، به نظر می‌رسید این سریال قرار نبود به همین‌جا بسنده کند؛ نمی‌خواست به برادری تبدیل شود که اگرچه در کارِ خودش موفق است، ولی همیشه مجبور به زندگی کردنِ زیر سایه‌ی برادر بزرگ‌ترِ موفق‌ترش است. به نظر می‌رسید او حالا که خودش را به عنوانِ یک وارثِ قابل‌اطمینان اثبات کرده است، نمی‌خواهد به عنوان نگهبانی که بعد از بازنشسته شدنِ برادر بزرگ‌ترش فقط از دستاوردهای گذشته، پاسداری می‌کند باقی بماند. نمی‌خواست دستاوردهای امپراتوری غول‌آسایی که به او رسیده است، فقط به نام رهبر قبلی‌اش باشد. برادر کوچک‌تر اما یکی از آن برادرهای حسودِ رذلِ فریبکار هم نبود که قصد خراب کردنِ اعتبارِ برادرِ بزرگ‌ترش برای افزایشِ شهرت خودش را داشته باشد. او می‌خواست کاری کند تا وقتی از این به بعد حرف از خانواده‌ی آنها شد، اسم او هم در کنارِ برادرش به عنوانِ تکمیل‌کننده‌ی میراث خانواده‌شان بُرده شود. او نمی‌خواست مصرف‌کننده باشد، بلکه می‌خواست تولیدکننده باشد. همین اتفاق هم افتاد.

منبع: وبسایت زومجی، رضا حاج‌ محمدی