قلبمون آب شد ریخت آقای مکس ریشتر؛
قلبمون آب شد.

ما آدمیان نقطه ضعف بسیار شناخته شده‌ای داریم که وقتی چیزی را از دست می‌دهیم، به گونه‌ای اغراق‌آمیز عزیزش می‌داریم.

همه چیز برام پوچ و بی‌معنیه. هیچ چیزی برام ذره‌ای لذت‌بخش‌نیست. کاش می‌شد این احساس آلت‌مآب رو از بین ببرم؛ یا کاش می‌شد احساسم رو به صورت کامل و جامع به تصویر بکشم یا بیان و منتقل کنم تا شاید کمی قابل تحمل‌تر می‌شد برام، چون اون‌موقع می‌دونستم شخص دیگه‌ای هم اون احساس رو درک می‌کنه و در غمش با من شریکه، اما نه؛ چون نه عرضه‌ی این کار رو دارم و نه دلِ ناراحت کردن یک شخص دیگه برای آروم‌تر شدن خودم. همون بهتر که نمی‌شه. همون بهتر که تنهایی برنجم؛ حداقل رنجی که باعث رنجش دیگری نشه رنج با ارزش‌تریه.