شعرِ بی‌پایان.

حدود بیست دقیقه تایپ‌ کردم و نوشتم و یکهو پرید.
یکهو ناپدید شد. به همین سادگی.
نه فورس کلوز داد نه از برنامه خارج شد! فقط کل متن ناپدید شد.
نشد.
دیگه حرفی ندارم. حرف‌هایی که نوشته بودم هم یادم رفت؛ پس فعلا همین متن رو داشته باشید و خدانگهدار.

نُت‌های گاهی مهربان، گاهی آرام و گاهی خشمگین.

نصف شبی دارم هی اینو می‌بینم و می‌خندم.

There's a combination of Sadness and Anger in my Head.

کنیز

I Refuse.