می‌گویند نیچه، پس از قطع رابطه با لو سالومه، غرق در تنهایی مطلق شب در کوهستانهای مشرف به خلیج ژن گردش می کرد، آتشی عظیم می‌افروخت و به تماشای خاموش شدنش می‌نشست. من اغلب به این آتش اندیشیده‌ام و روشنایی آن در پس تمام زندگی فکری من رقصیده است. اگر حتی برای من پیش آمده که نسبت به برخی اندیشه ها و برخی آدم ها که در این قرن ملاقات کرده‌ام ناعادلانه رفتار کرده باشم، به علت این بوده که بی آنکه خواسته باشم، آن ها را در برابر این آتش قرار داده‌ان که به سرعت به خاکستر تبدیلشان کرده است.

[آلبر کامو - یادداشت‌ها]

غمگین گشتم، یک غم شیرین.
غم شیرینم داریم نه؟
داریم لابد. نمیدونم.
دقیقه‌ی 01:23 ـش. (اموجی قلب شکسته)

چند بار به فکرم رسید که چشمهایم را ببندم بروم جلو اتومبیل، چرخهای آن از رویم بگذرد، اما مُردن سختی بود. بعد هم از کجا آسوده می شدم؟ شاید باز هم زنده می ماندم. این فکر است که مرا دیوانه می کند!

صادق هدایت

چی بگم والا.

امشب ماه زیباست.
برید پشت بوم یه نگاهی بهش‌بندازید.