The Feelings
Photo
Once Upon A Time In Hollywood 2019
شاید اگه میخواستیم تو عصر امروز یک تعریف جامع و بینقص از پایان دوران طلایی هالیوود تو شهر لسآنجلس داشته باشیم، هیچوقت نمیتونستیم اون رو به سبک و سیاقی که تارانتینو تو فیلم « روزی روزگاری در هالیوود » ترسیم کرده به تصویر بکشیم. تارانتینو از بچگی عاشق سینمای کلاسیک هالیوود و البته اکشنهای رده «ب» بوده، جوریکه میشه تقریباً تو همهی فیلمهاش ردپایی از ارجاعات به این آثارِ حالا دیگه فراموش شدهی هالیوود پیدا کرد. تارانتینو اما اینبار فرصت پیدا کرد که با فیلم جدیدش به قلب معادلات کلاسیک ساخت فیلم سری بزنه و مناسبات مختلفش رو به تصویر بکشه و باید گفت تو این راه به بهترین شکل ممکن عمل کرده. اون با ضدقهرمانش به نام ریک، ما رو به لوکیشنهای مختلف فیلمسازی می بره و از وسترن گرفته تا چالش های بازیگرها تو دوران افولشون در دهه 60 که پایان دوران طلایی هالیوود محسوب میشه، یک روایت تاریخی دقیق رو به تصویر میکشه.
تارانتینو برای روایت قصه اش البته که امضای همیشگی خودش رو پای اثرش زده و امکان نداره که بعد از تماشای فیلم و در صورتی که اسم کارگردان رو نمیدونید، نفهمید که فیلم رو تارانتینو ساخته. « روزی روزگاری در هالیوود » از بابت بکارگیری خشونت های سبکِ تارانتینو، اینجا در مقایسه با فیلمهای قبلیش آروم تر بوده اما در مقابلش، کمدی فیلمنامه به سبک تارانتینو، تا حد زیادی بیشتر شده و تو اجرا هم به بهترین شکل ممکن انجام گرفته. فصل آغازی فیلم پر از موقعیت های بامزه و عجیبیـه که ظرافت پرداخت سینمایی در اون موج میزنه، جوری که در مواجه با هرکدوم از اونها تماشاگر با صدای بلند به خنده میافته. خندهای که یه حس دوگانه رو به همراه داره چون چیزی که روش تصویر نقش بسته، روایتی واقعی از مناسبات لس آنجلسی گاهاً حماقت آمیز تو دوران کلاسیک بوده.
9/10
▫️لینکهای دانلود:
🍃 720p: bit.ly/37Qkbsw
🍃 480p: bit.ly/341pgeo
▫️ #Movies
شاید اگه میخواستیم تو عصر امروز یک تعریف جامع و بینقص از پایان دوران طلایی هالیوود تو شهر لسآنجلس داشته باشیم، هیچوقت نمیتونستیم اون رو به سبک و سیاقی که تارانتینو تو فیلم « روزی روزگاری در هالیوود » ترسیم کرده به تصویر بکشیم. تارانتینو از بچگی عاشق سینمای کلاسیک هالیوود و البته اکشنهای رده «ب» بوده، جوریکه میشه تقریباً تو همهی فیلمهاش ردپایی از ارجاعات به این آثارِ حالا دیگه فراموش شدهی هالیوود پیدا کرد. تارانتینو اما اینبار فرصت پیدا کرد که با فیلم جدیدش به قلب معادلات کلاسیک ساخت فیلم سری بزنه و مناسبات مختلفش رو به تصویر بکشه و باید گفت تو این راه به بهترین شکل ممکن عمل کرده. اون با ضدقهرمانش به نام ریک، ما رو به لوکیشنهای مختلف فیلمسازی می بره و از وسترن گرفته تا چالش های بازیگرها تو دوران افولشون در دهه 60 که پایان دوران طلایی هالیوود محسوب میشه، یک روایت تاریخی دقیق رو به تصویر میکشه.
تارانتینو برای روایت قصه اش البته که امضای همیشگی خودش رو پای اثرش زده و امکان نداره که بعد از تماشای فیلم و در صورتی که اسم کارگردان رو نمیدونید، نفهمید که فیلم رو تارانتینو ساخته. « روزی روزگاری در هالیوود » از بابت بکارگیری خشونت های سبکِ تارانتینو، اینجا در مقایسه با فیلمهای قبلیش آروم تر بوده اما در مقابلش، کمدی فیلمنامه به سبک تارانتینو، تا حد زیادی بیشتر شده و تو اجرا هم به بهترین شکل ممکن انجام گرفته. فصل آغازی فیلم پر از موقعیت های بامزه و عجیبیـه که ظرافت پرداخت سینمایی در اون موج میزنه، جوری که در مواجه با هرکدوم از اونها تماشاگر با صدای بلند به خنده میافته. خندهای که یه حس دوگانه رو به همراه داره چون چیزی که روش تصویر نقش بسته، روایتی واقعی از مناسبات لس آنجلسی گاهاً حماقت آمیز تو دوران کلاسیک بوده.
9/10
▫️لینکهای دانلود:
🍃 720p: bit.ly/37Qkbsw
🍃 480p: bit.ly/341pgeo
▫️ #Movies