Played on Peaky Blinders S5E4

Played on Peaky Blinders S5E4

اوجِ دو آهنگ بالا، اوجِ غم و تراژدی‌ست.
دریای آرام تا دریای مواج؛ از شروع غم تا پایان‌اش.

برای زمانی که غم و خشم به سمتمان سرازیر است.

ورژن آکوستیک این آهنگ بسیار زیباتر است.

An open book with a torn out page

به تدریج خودم را از معاشرت و دوستی با دیگران کنار می‌کشم. توجه زیادی می‌کردم تا شاید سرنخی به‌دستم بیاید، ولی کوچک‌ترین نتیجه‌ای حاصل نمی‌شد. البته بر تمامِ نگرانی‌هایم صحّه گذاشته نمی‌شد، ولی اُمیدهایم همگی به یأس تبدبل می‌شد. هنگامِ گفتگو در موردِ ساده‌ترین مسائل، اگر مخاطبم فقط مختصری سرش را به یک طرف متمایل می‌کرد، بلافاصله خودم را پس‌زده احساس می‌کردم و هیچ‌راهی گیر نمی‌آوردم تا سرش را به سوی خودم برگردانم و حالتِ قبل را حفظ کنم.
اوضاعِ من، پیوسته رو به وخامت است. که کسی، هرچقدر هم به من علاقه‌مند باشد، هرچقدر هم تنگ در کنارم نشسته باشد و برای اطمینانِ خاطرم توی چشمانم نگاه کرده و حتی در آغوشم گرفته باشد (بیشتر از روی درماندگی تا علاقه) نمی‌تواند مرا نجات بدهد، که باید در واقع ترجیحا به حالِ خودم واگذاشته شوم و تا مدتی که توانِ انسان اجازه می‌دهد برای دیگران قابلِ تحمل باشم.
بارِ دیگر روی کاناپه بیُفتم و در بی‌حوصلگی خودم باقی بمانم. سال‌های سال، و اگر بکوشم با دقتِ بیشتری به عقب نگاه کنم، روزهای بی‌شمار، این نحوه‌ی زندگی کردنِ من بوده است. دستت را به من بده، عزیزترین، تا تعدادِ بی‌شماری هم روزهای خوب داشته باشم! دست‌های نازنین و قشنگِ تو، که افسوس، جرأت نمی‌کنم در دست بگیرم.

«فرانتس کافکا، نامه به فلیسه»

SOLARIS (1972), directed by Andrei Tarkovsky | #Movies

خستگی و‌ تنگی نفس امروزم در طول زندگیم بی‌سابقه‌ست.
هیچ‌وقت انقدر خسته‌ و بی‌حوصله نبودم.