بیایید واقع‌بین باشیم؛ زندگی اصلا زیبا نیست. حتی یک ذره.
زندگی بسیار ناعادلانه‌است، بسیار ناخالصانه. خیلی از مردم تنها کاری که‌ می‌شود انجامش داد و باید انجامش داد، یعنی «سخت نگرفتن» را حتی انجام نمی‌توانند بدهند.
خیلی‌ها فقط روی اعصاب‌اند. زندگی روی اعصاب است همه‌اش. گوه‌ به‌اش. اصلاً تف کنید روی زندگی و بگذارید هر گهی خواست بخورد، چون زندگی ارزش‌اش تنها همان تف است. در تعجب و تفحص‌ام که آیا ارزش یک تف را هم دارد یا نه!
«زندگی ارزشش یک تف است که روی‌اش انداخته شود‌»

یک روز، به جای نامه، موسیقی‌ای برایت خواهم نوشت تا به‌جای خواندن‌ آن، با پیانو بنوازی‌اش. مطمئنم که حرف‌هایم را از روی نت‌های‌موسیقی، بهتر خواهی فهمید.

Yeah i'm gonna Regret It.

فراموش شده‌ام.
به‌ یادت بیاورم.

جدیدا دچار این بیماری شده‌ام که نمیتوانم فیلم، سریال، انیمه و انیمیشن ببینم. هیچ‌مدلی، هیچ ژانری، هیچ چیزی.
می‌آید و می‌رود اما، کاش می‌رفت کلا؛ چون من غیر از فیلم دیدن، سرگرمی دیگری نمی‌توانم داشته باشم. خوشحالی کوچکی‌ست که داشتم و گاهی دارم.

It is Dark Again,
It's Night Now
where I wage a war
against myself

It ends only when
I take the pill

As a bullet
lodged in my mouth,
and I was the one
to pull the trigger

I am the architect of
my own destruction

I’ve survived
a dozen of wars,
and came back alive

Wounded
but alive