پیانو ای زیبا، مخصوص شما که زیبایید.

به احتمال زیاد خوشتان خواهد آمد.

بله عزیزانم، هیچ‌وقت نوشته‌های چند وقت پیشتان را بازخوانی نکنید.
نه عزیزان؛ هیچ‌وقت.

نوشته‌های قبلی شما مثل تف‌ای هستند که به زمین انداخته‌اید.
دیدن دوباره‌اشان حالتان را خوب نمی‌کند؛ بد اما چرا.
مگر در مواردی نادر که بیننده به تف علاقه دارد.

هوس کردم یه استوری از یه جاده‌ی بین شهری بگیرم، در حالی که آهنگ بهنام بانی در حال پخشه، یک دستم به فرمونه و یک دستم به موبایل؛ از جاده‌ای که هیچ نکته‌ای نداره فیلم بگیرم.

این آهنگ رو پلِی کن و به نقاشیِ بالا خیره شو، تا زمانی که آهنگ تموم شه.

بیایید واقع‌بین باشیم؛ زندگی اصلا زیبا نیست. حتی یک ذره.
زندگی بسیار ناعادلانه‌است، بسیار ناخالصانه. خیلی از مردم تنها کاری که‌ می‌شود انجامش داد و باید انجامش داد، یعنی «سخت نگرفتن» را حتی انجام نمی‌توانند بدهند.
خیلی‌ها فقط روی اعصاب‌اند. زندگی روی اعصاب است همه‌اش. گوه‌ به‌اش. اصلاً تف کنید روی زندگی و بگذارید هر گهی خواست بخورد، چون زندگی ارزش‌اش تنها همان تف است. در تعجب و تفحص‌ام که آیا ارزش یک تف را هم دارد یا نه!
«زندگی ارزشش یک تف است که روی‌اش انداخته شود‌»