دو روز است متوجه شده ام، که هروقت اراده کنم، در خودم سردی و بی تفاوتی می بینم. دیشب، موقع پیاده روی، هرصدای کوچک در خیابان، هر چشمی که به طرف من بر می گشت، هر تصویری ‌که توی ویترینی می دیدم، در نظرم مهم تر از خودم بود.

یادداشت ها
فرانتس کافکا

یک پیانوی محشر دیگر پیدا کردم. آدم عشق می‌کند از گوش دادنش.
شاید بعدا برایتان‌گذاشتمش.
فعلا غمگینم.

- ابوذرم، نقطه‌ی عطف‌ام، بیا با زعفرون دعا نوشتم رو دیواره‌ی این لیوان، آبِ توش رو بخور زن‌ها سمتت نیان.
+ولم کن خانوم، کدوم زن‌ها؟ بس کن.

همان پیانوی محشری که قبل‌تر گفتم.

راستش را بخواهید من دروغش را می‌خواهم.