این نقاشی احساس دارد.
به چهره‌ی دختر نگاه کن.
چه می‌بینی؟

درد گلویی که از سرما خوردگی نیست چند روز است امانم را بریده، غلت زدن‌های شبانه به چپ و راست تا دم‌دمای صبح ادامه پبدا میکند، دردِ عجیبی که شاخه‌هایش تا نوک پا هم رسیده‌، خواب را بر من حرام کرده است.
زندگی هم زیباست.
بخواب...
بخواب...

The Lady of Shalott

Artist : John William Waterhouse
Year : 1888
Medium : Oil On Canvas
Dimensions : 230 Cm x 183 Cm
Location : Tate Britain, London

🌐 Original File : Download

⚪️ #Waterhouse
⚪️ @PeintureEtVie

نامِ آهنگ در شأن خود آهنگ است؛
«نامه‌ی خودکشی».

به این فکر می‌کردم که کاش می‌شد موضوع رویایت را قبل دراز کشیدن انتخاب کنی، بخوابی و در خواب، رویای انتخاب‌شده را ببینی.
جالب می‌شد واقعا.
هر شب ماجراجویی تازه‌ای را انتخاب می کردی، کابوسی در کار نبود.
ماجرا می‌جستی و خسته نمی‌شدی که هیچ، چون خواب بودی، خستگی‌ات هم در می‌رفت!
رفاقت‌های مختلف، هر شب رفیقی تازه، دختری زیباتر، مکانی سرسبزتر، لباسی گل‌گلی‌تر. همه‌ی روابط زیبا و مطابق میل، حتی اگر زیبا نه، و مطابق میل هم نه؛ به چپ‌ات‌. چرا که خوابی بیش نبود، فردا شب بهترش را تجربه می‌کردی، چون رئیس تو بودی. رویا برای تو بود.

پیرهنِ سبزِ قدیمی‌ام، قهوه و سیگار.
مناسب برای ۳:۴۵ دقیقه‌ی نیمه‌شب.

به بی‌خوابی عجیبی گرفتارم.
پشمام!! ساعت پنج و نه دقیقه‌ست و من هنوز بیدارم. (پنجاه تا اموجی خنده)

خدایی ملیکا ببین کاراتو.

روی دریا هنگام سپیده‌دم.
با من رویا کن.