Deep into the darkness
We all got lost
Caught out in the rainstorm
Bullets falling fast

این آهنگ رو پلِی کن و به نقاشیِ بالا خیره شو، تا زمانی که آهنگ تموم شه.

برای لذت بردن از پست‌راک، باید صبور بود؛ با صبر گوش بدید تا لذت ببرید.

Oceans of dark,
Flowing over these
Cities of light that
I built on my soul.
Consumed by
Utter sadness.
A funeral would be held,
For the being that was me.
Forgotten.
Like always.
The good person
No one can remember.
I am forgotten.

وقتی فکر آزاردهنده‌ای به ذهنم خطور می‌کنه و من سعی می‌کنم نادیده‌ش بگیرم، اون فکر به صورت موقّت کنار می‌ره ولی ناخوداگاه‌م در خفا روش کار می‌کنه و بعد از مدّتی، در فرصتی مناسب، نمونه‌ی تراش‌خورده و بسیار کشنده‌تر از همون فکر رو بهم تحویل می ‌ده.

ولی من اگه بخوام یه توصیه به خودِ ۲۱ ساله‌م بکنم توصیه‌م این خواهد بود که هیچوقت کارگردانی رو کنار نذار، اون هم به خاطر درس. شاید بگید: ولی تو که هرگز در عمرت کارگردانی نکردی. درسته، ولی به هر حال.

این نقاشی احساس دارد.
به چهره‌ی دختر نگاه کن.
چه می‌بینی؟

درد گلویی که از سرما خوردگی نیست چند روز است امانم را بریده، غلت زدن‌های شبانه به چپ و راست تا دم‌دمای صبح ادامه پبدا میکند، دردِ عجیبی که شاخه‌هایش تا نوک پا هم رسیده‌، خواب را بر من حرام کرده است.
زندگی هم زیباست.
بخواب...
بخواب...