فیلم Never Look Away 2018 :

فلوریان هنکل فون دونرسمارک، فیلمساز آلمانی که با اثر درخشانش در سال ۲۰۰۶ یعنی The Life The Others به خاطر داریمش، بعد از فیلم دوم نه چندان موفقش یعنی The Touristِ سال ۲۰۱۰، با یک فیلم تازه‌ به حال و هوای اولین ساخته‌ش برگشته. دونرسمارک ۹ سال بعد از فیلم توریست دیگه فیلمی نساخت تا با فیلم Never Look Away بتونه خاطره‌ی بد فیلم قبلی‌اش رو پاک کنه و اثر تامل برانگیز دیگه‌ای رو از دوران نازی‌های آلمان به تصویر بکشه. فیلم به روایت سرگذشت یک نقاش به اسم کرت بارنرت می‌پردازه، که برای رسیدن به هنر متعالی و شخصی‌ش، سفری رو از آلمان شرقی به آلمان غربی انجام میده.
سفر بارنرت یک سفر در درون‌ـه، سفری از واقع گرایی به انتزاع. یک سفر سه ساعته که این پرسش رو تو ذهنمون به وجود میاره که رسالت هنر در چیه؟ و تا چه اندازه می‌تونه تاثیر گذار باشه.
اهمیت کار بارنرت تا اونجاست که اگه بتونه بین واقع گرایی و انتزاع یک تعادل ایجاد کنه، بیراه نیست که بگیم تو مقیاس وسیع‌تر، هنر دو آلمان رو به هم نزدیک کرده. فیلم یکی از مشکلات اساسی‌ش اینه که تا نیمه مسیر چند تقابل دراماتیک رو خلق کرد و خیلی زود رهاشون کرد، اما به جز این ایراد، در مجموع با خلق جهان فکری یک نقاش، فیلم‌برداری چشم نواز کلب دشانل و موسیقی مکس ریچر و رنگ‌بندی و پالت رنگ چشم‌نواز، به یک اثر قابل قبول از دونرسمارک تبدیل شده.
حتما ببینید.
8.5/10

لینک دانلود:
🍃‌720p : bit.ly/30OSqw2
🍃Sub : bit.ly/30VoCOa

▫️ #Movies

صرفا جهت اشاعه‌ی مقدار زیادی افسردگی در روز جمعه و رساندن حالتان کمی نزدیک به حال خودم.

نگران نباشید. الان غروب جمعه تموم میشه، و میتونیم برگردیم به زندگی عادی‌.

من درخواست بغل دارم.

Deep into the darkness
We all got lost
Caught out in the rainstorm
Bullets falling fast

این آهنگ رو پلِی کن و به نقاشیِ بالا خیره شو، تا زمانی که آهنگ تموم شه.

برای لذت بردن از پست‌راک، باید صبور بود؛ با صبر گوش بدید تا لذت ببرید.

Oceans of dark,
Flowing over these
Cities of light that
I built on my soul.
Consumed by
Utter sadness.
A funeral would be held,
For the being that was me.
Forgotten.
Like always.
The good person
No one can remember.
I am forgotten.

وقتی فکر آزاردهنده‌ای به ذهنم خطور می‌کنه و من سعی می‌کنم نادیده‌ش بگیرم، اون فکر به صورت موقّت کنار می‌ره ولی ناخوداگاه‌م در خفا روش کار می‌کنه و بعد از مدّتی، در فرصتی مناسب، نمونه‌ی تراش‌خورده و بسیار کشنده‌تر از همون فکر رو بهم تحویل می ‌ده.