حس می‌کنم وقتشه بفرستمش.

بیه.

Can I please
Be something more
Than empty?

آرام روی زمین می‌افتیم؛ بدون نشان و صدایی.

آرزو میکنم کاش این‌ها را به شما نگویم ولی یک پیانوی زیبا، محشر، دل‌شکن و تکان‌دهنده پیدا کردم و دلم نمیاید بفرستمش اینجا.
حالا شاید بعدا نظرم عوض شد؛ همین امشب مثلا.

تو راه پله یه خانمه از طبقه سوم صدا زد: امشب که تنهایی شام بیا خونه ما، گفتم چشم
داشتم میرفتم بالا که همون خانم از پایین صدا زد: نرو اون صدا واقعی نبود.
حالا مشکل این نیست که باید کدومو باورکنم و از کجا میدونن من تنهام، مشکل اینه که یادم اومد ما اصلا طبقه بالا و پایین نداریم.