دو سرباز، احسان رو با سر و صورت و تنِ زخمی از جلوی پادشاه به سمت سیاه‌چال میبرند.

Feels like #Heaven 🍃

Imagine you're in a Snowie place freezing and listen.

حس سرما میده.

فراموش شده‌ام،
نمی‌توانم با کسی دوستی برقرار کنم،
تحمل یک رابطه دوستانه را ندارم،
وقتی گروهی از آدم‌ها را می‌بینم که شادمانه دور هم جمع شده‌اند، در عمق سرشار از حیرت بی‌پایان می‌شوم،
یا بخصوص موقعی که پدر و مادرها را با بچه‌هایشان می‌بینم؛
به علاوه، از یاد رفته‌ام،
نه فقط در اینجا بلکه بطور کُلی در خانه‌ام،
و از این گذشته، از یاد رفته توسط آدم‌ها،
اما تا حدی توسط خودم در ارتباط با آدم‌ها،
با قدرتم در ارتباط با آدم‌ها،

من از عاشق‌ها خوشم می‌آید اما خودم نمی‌توانم عاشق باشم،
بیش از اینها دورم،
رانده شده‌ام.

یک آهنگ زیبا، شاهکار، معرکه، کم‌نظیر، غمناک و به شدت عالی پیدا کردم و دلم نمیاد اینجام بفرستمش.
بیمارم شاید!
شب‌ که نه؛ نیمه‌شب بخیر.

sleep forever
have a submarine dream
rip out your melted voices
never dream of a thing

the nasty bleeding
half-written
bloodstained *** words
unfinished
verses

earsplitting weeping
mournful
failed prose scribbled
pathetically
broken

to touch people’s hearts
wishing—
tears wait in shadows
stories still
unspoken.

این پست راک زیبا رو دقیقا ساعت ۳:۲۶ شب؛ توصیه می‌کنم گوش بدید.

کم و بیش هنوز هم زنده هستم. اگر برای خودم ننویسم، وقتِ بیشتری خواهم داشت که برای تو بنویسم،و از نزدیک بودن به تو لذت ببرم، نزدیک بودنی که با فکر کردن، نوشتن و جنگیدن با تمامِ وجودم به دستش آورده‌ام. ولی تو، تو دیگر قادر نخواهی بود مرا دوست داشته باشی. نه برای اینکه دیگر نمی‌خواهم بنویسم بلکه به این دلیل که این ننوشتن، مرا به آدمی درمانده‌تر، نامتعادل‌تر و بی‌پناه‌تر تبدیل خواهد کرد که احتمالاً تو نمی‌توانی دوستش داشته باشی.

عزیزِ دلم، اگر بچه‌های فقیرِ خیابان را خوشحال می‌کنی مرا هم خوشحال کن، من کمتر از آنها درمانده نیستم.
تو هیچ نمی‌توانی تصور کنی که من چه شباهت زیادی به فروشنده‌ی پیری دارم که شب با اجناس فروش نرفته‌اش به خانه می‌رود.

فرانتس کافکا
نامه به فلیسه

With the wisdom of the ages
comes understanding in the night,
and pure determination to walk
within your light, I come.

With forgiveness, there’s a forgetting
that still must occur unconditional
mercy that is stirred. Resting in your
arms and not in my own strength, I come.

With trust, there is a confidence an
expectation unto God. And with
commitment comes the fruit of Aaron’s
rod. I come.

Walking where you tell me and not to
and fro, I come. And with the process
of your revealing, I hear you say,
Be still for I have called you to come
this way.

Seeking not my own desires, but the heart to pray, I come.