Life without you felt empty.

my fingertips
have a memory
and I want them
to remember
all of you.

با من گوش بدید.

هرجوری حساب میکنم، میبینم که چیز قابلی برای نوشتن ندارم.
این‌بار شما برای من بنویسید:

راضی نیستم از کامنت‌هاتون.

۳۰ بیشتر میگیرم شهرستان هم میام.

فوبیای «الان ریپلای بدم فک میکنه دارم لاس میزنم» دارم.

*_*

Here alone!

تا قبل از ۲۰ سالگی فک میکردم هرکی میاد تو زندگیم، همونیه که قراره واسه همیشه بمونه!
اما الان فقط میشینم و رفتن و اومدن آدمای زندگیم رو تماشا میکنم.

بیا و بمان.