Here

Oh! hush thee, my baby, the night is behind us,
  And black are the waters that sparkled so green.
The moon, o’er the combers, looks downward to find us
  At rest in the hollows that rustle between.

Where billow meets billow, there soft be thy pillow;
  Ah, weary, wee flipperling, curl at thy ease!
The storm shall not wake thee, nor shark overtake thee,
  Asleep in the arms of the slow-swinging seas.

چقد حرف نزدم این مدت.

قبلا هم زیاد حرف نمیزدم البته.

الان ولی دارم زیاد حرف میزنم.

خیلی جالبه هر اتفاقی میافته و باعث میشه بخوایم ناله کنیم، میگیم آدما خرن، آدما مشمئز کننده‌ن، از همه‌ی آدما متنفرم و از این دست صحبتا.
چرا یه نگاه به خودمون (هم) نمیندازیم؟!
همه خر نیستن، ما آدما مواقعی که ناراحتیم دوس داریم حتما کسی یا چیزی رو سرزنش کنیم، شاید برای رفع تقصیر از خودمون، شایدم برای خالی شدن یا هر چیز دیگه‌ای. نمیدونم...
همیشه‌م اینطوری نیستیم، خیلی وقتا خودمونو مقصر میدونیم و سرزنش میکنیم، منتها اونجا تقصیر ما نیست، تقصیر کس دیگه‌ست!
خلاصه که عجیب غریبیم عجیب!

گاهی وقتا حس میکنم هر چیزی که مینویسم، با نوشتنش از شخصیت خودم ذره ذره میکاهم. نمیدونم چرا، سکوت همیشه بهتره انگار. تو دنیای واقعی ذره‌ای هم برون‌گرا نیستم. اینجا هم همینطور، منتها کمتر؛ گاهی وقتا هم که مینویسم از خودم بدم میاد. حس میکنم نباید حرف بزنم، چون حس میکنم حرف‌هام ارزشی نداره اصلا.

FILM MEETS ART | #Movies

Feels Like #Heaven 🍃